“อ๋าาา…”
ทุกอย่างไขกระจ่างเมื่อผมเห็นจำนวนผู้ติดตาม รวมถึงข้อความส่วนตัวมหาศาลที่ผมได้รับด้วย
‘ดูเหมือนว่าเจมี่จะช่วยโปรโมตแอคฉันแล้วสินะ’
ผมกดเข้าไปในข้อความส่วนตัวอันแรกที่ตัวเองเห็นเพื่อดูว่าพวกเขาส่งอะไรมา
จะว่าไป ผมก็แอบตื่นเต้นเหมือนกันนะ
คนพวกนี้อาจจะเป็นแฟนเกมผม มันรู้สึกดีเสมอที่ได้เห็นว่าเหล่าแฟน ๆ คิดยังไงกับเกมตัวเอง
[ไอ้ระยำ! ชาติหมา! ฉันขอให้แกตายคาท่อเพราะสร้างเกมเฮงซวยแบบนั้น! ไปเน่าตายในนรกซะ ไอ้สารเลว!]
“…..”
ผมเม้มริมฝีปากและเปลี่ยนไปดูข้อความอื่น
สงสัยจะบังเอิญเจออันที่แรงไปหน่อย…
[ไอ้ขยะเปียก! ฉันโดนไล่ออกจากบ้านเพราะแก ขอให้แกโดนไล่ออกจากบ้านเหมือนกัน!]
[ฉันโดนตำรวจเรียกเพราะแก! ไปตายซะ!]
[ไอ้เวรตะไล!]
“…..”
ผมกุมหน้าอกตัวเอง
ทำไมกันนะ…?
ทำไมมันถึงได้รู้สึกดีขนาดนี้?
“ฮ่าฮ่าฮ่า”
เมื่อเห็นผู้คนจำนวนมากรุมสาปส่งชื่อผม ก็อดไม่ได้ที่จะระเบิดเสียงหัวเราะออกมา ความคิดเห็นเหล่านั้นเต็มไปด้วยความคับข้องใจ ความไม่อยากจะเชื่อ หรือแม้แต่ความเกลียดชัง ยิ่งตอกย้ำว่าเกมผมเขย่าประสาทของพวกเขาได้ลึกซึ้งขนาดไหน และไม่รู้เป็นเพราะอะไร มันถึงจุดชนวนความสุขแปลก ๆ ที่ไม่อาจสั่นคลอนได้ในตัวผมขึ้นมา
เป็นความสุขสมที่ผมอธิบายไม่ถูก
นานมากแล้
