อกยังไงกันแน่ ได้แต่บอกว่า วิญญาณผู้พิทักษ์นั้นมาทันเวลาพอดี]
[วันนี้ มันเป็นวันที่ตื่นเต้นมากจริง ๆ]
[ตอนนี้ไม่ต้องสนใจเรื่องนั้นแล้ว แต่ดอกฮิกันบานะสีแดงที่เต็มภูเขาเนี่ย จะทำยังไงดี?]
…
นี่เป็นปัญหาสำหรับหน่วยสืบสวนพิเศษที่อยู่ในที่เกิดเหตุเช่นกัน
ในตอนนี้ ขงลี่เริ่มแกล้งทำตัวเป็นคนไม่รับผิดชอบ “แม้พวกคุณจะฆ่าผม แต่ผมก็ไม่มีทางแก้ไขได้ พวกมันอาศัยอยู่บนภูเขาลูกนี้มานานแล้ว ที่นี่ก็เหมือนบ้านของพวกมัน ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะกำจัดพวกมันออกไป”
ท่าทางของเขานั้น ช่างน่าต่อยเสียจริง ๆ
“พวกนายไม่ได้มีไฟอยู่แล้วหรือไง เผาต่อไปสิ”
คำพูดของเขาก็ไม่ผิด ตอนนี้มีแค่วิธีเผาเท่านั้นที่ทำได้
แต่ไฟจากนรกขุมที่สิบแปดนั้น จะง่ายขนาดนั้นได้อย่างไร
จี๋ไหลดูกังวลอยู่บ้าง “เราจะต้องเผาป่ากันจริง ๆ เหรอ?”
การเผาครั้งนี้ คงต้องเผาไปครึ่งภูเขาเลยทีเดียว
เฉินมู่คิดสักครู่ “เรื่องนั้นค่อยว่ากัน คนสำคัญกว่า เราต้องอพยพคนออกไปก่อน”
ตอนนี้ดูเหมือนว่าจะทำได้แค่นี้
ทุกคนเก็บของเรียบร้อยแล้ว จึงเดินทางกลับตามเส้นทางเดิมที่มา
วิญญาณผู้พิทักษ์ตามหลังพวกเขามาตลอด
เพราะมันเดินตามหลังมา พอเดินไปสักพัก ก็มีคนค่อย ๆ หันกลับมามองอยู่เรื่อย ๆ
นี่คือวิญญาณผู้พิทักษ์นะ ใครจะไม่อยากรู้อยากเห็น
เมื่อเทียบกับภาพลักษณ์ในจินตนาการที่ว่าเป็นผู้หลีกหนีจากโลกไม่พบปะผู้คน วิญญาณผู้พิทักษ์ตนนี้ดูมีชีวิตชีวากว่ามาก
เดินไปประมาณหนึ่ง
