เหมียวถานแค่นเสียงหนึ่งที “ลุง สิบปีผ่านไปแล้ว คุณล้าสมัยไปแล้ว”
ขงชิวอึ้งไป “คุณรู้ว่าฉันเป็นใคร?”
เหมียวถานพูดขึ้นมาลอย ๆ “ภูเขานี้ถูกปิดไว้เมื่อสิบปีก่อน คุณตายอยู่ที่นี่ ถ้าไม่ใช่ว่าคุณตายเมื่อสิบปีก่อน จะเป็นไปได้ยังไงที่ไม่มีใครหาคุณพบ”
ขงชิวถอนหายใจอย่างโล่งอก
อย่างไรก็ตาม เวลาก็ผ่านไปสิบปีแล้ว
ผ่านมานานขนาดนี้แล้วสินะ
ขงชิวรู้สึกเศร้าใจอยู่บ้าง เขาถูกขังอยู่ที่นี่มาสิบปีแล้ว
เขามองไปรอบ ๆ เห็นว่ามีแค่เหมียวถานคนเดียวเท่านั้น
ขงชิว “ไม่ว่าจะกี่ปี พวกคุณหน่วยสืบสวนพิเศษก็ยังไม่กลัวตายเหมือนเดิม มีแค่คุณคนเดียวเหรอ?”
หลังจากถาม เขาก็ส่ายหัวทันที “ก็ถูกนะ น่าจะมีแค่คุณคนเดียวที่ตามมาถึงที่นี่เป็นคนแรก”
“หมอผีอย่างคุณเนี่ย ไม่แปลกหรอกที่จะไม่ถูกพิษใด ๆ”
ไม่คิดว่า ภาพหลอนของดอกไม้พิฆาตนั้น ก็ไม่มีผลกับเธอด้วย
คงมีแค่เธอเท่านั้นที่รีบร้อนเดินตามแมงป่องมาตลอดทาง
ส่วนคนอื่น ๆ คงพอเจอกับหมอกก็หลงทางอยู่ในป่ากันหมดแล้ว
ขงชิว “คุณมาแล้ว แล้วยังไงล่ะ?”
แม้แต่วิญญาณผู้พิทักษ์ยังหยุดเขาไม่ได้ แล้วเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ อย่างเธอ จะทำอะไรได้
พูดตามตรง หน่วยสืบสวนพิเศษก็ยังโง่อยู่
โง่เหมือนกับคนพวกนั้นเมื่อสิบปีที่แล้วไม่มีผิด
เหมียวถาน “จะเกิดอะไรขึ้น คุณลองดูสิแล้วจะรู้เอง”
ขงชิวหัวเราะเย็นชา ชี้นิ้วไปที่เหมียวถาน ดอกฮิกันบานะสีแดงรอบตัวเธอเคลื่อนไหวตามสัญญาณ พุ่งตรงไปที่เหมียวถานรวดเร็วแล้ว
