ะหนกที่เขาได้รับเมื่อได้เห็นหมาป่าที่กลายเป็นวิญญาณผู้พิทักษ์เป็นครั้งแรก
วิญญาณผู้พิทักษ์ยังคงเป็นเหมือนเดิมเสมอ ราวกับไม่ได้ยินคำพูดของเขา สงบนิ่ง ตั้งใจจัดการกับดอกไม้ที่รุกเร้ามาตรงหน้า
ขงชิวก็สังเกตเห็นว่า ตั้งแต่มันกลายเป็นวิญญาณผู้พิทักษ์
มันก็ไม่มีความรู้สึกยินดี โกรธ เศร้า หรือสุขใด ๆ อีกต่อไป มีเพียงหน้าที่ในการปกป้องสัตว์เท่านั้น
เขายังจำได้ดีถึงลักษณะของมันในอดีต
“ฉันขอถามอีกครั้ง คุณจะช่วยพวกเขาจริง ๆ เหรอ?”
ขงชิวถามซ้ำอีกครั้ง ทำให้คนที่พยายามลดการมีตัวตนของพวกเขาที่อยู่ด้านข้างสะดุ้งไปตาม ๆ กัน
“คนพวกนี้ ยังไม่มีความสามัคคีเท่ากับฝูงหมาป่าด้วยซ้ำ ฝูงหมาป่ายังรู้จักดูแลผู้ที่อ่อนแอ ป่วย และพิการ ให้ผู้ที่บาดเจ็บวิ่งก่อน น่าเสียดายนะ ถึงแม้จะเสียสละตัวเองไป แต่คนที่วิ่งหนีออกมาได้ก็ยังตายอยู่ดี”
ขงชิวหัวเราะขณะมองไปที่วิญญาณผู้พิทักษ์ตรงหน้าเขา
“จิ๊ ๆ ช่างไม่คุ้มค่าจริง ๆ คุณว่าไหม เพื่อน? ฉันว่านะ ตายฟรีกันหมดเลย”
หมาป่าที่เดิมที่ยังคงสงบอยู่ แต่หลังจากที่เขาพูดจบ มันก็พลันเกิดอารมณ์รุนแรงขึ้นมาอย่างกะทันหัน
มันจ้องมองขงชิวอย่างดุร้าย แผ่รังสีความกดดันออกมาจากทั่วร่างกาย
แม้แต่เจียงเจินกับคนอื่น ๆ ก็ยังรู้สึกถึงความโกรธของหมาป่าได้
[ถุย! ใครเป็นเพื่อนนายกัน? ไร้ยางอายเกินไปไหม?]
[หมาป่าดูโกรธมากเลยนะ]
[เดี๋ยวก่อน พวกคุณได้ยินสิ่งที่ขงชิวพูดเมื่อกี้หรือเปล่า เขาพูดถึงล
