ไหลเนี่ย?”
เจียงฉือซิง “นี่ดูเธอสิ แค่คัดค้านก็พูดได้แค่ประโยคเดียว ไม่มีอะไรจะพูดอีกแล้วเหรอ?”
เจียงเจินชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นน้ำตาก็ไหลออกมา “ฉือซิง ทำไมนายถึงคิดกับฉันแบบนี้ได้ เราเป็นพี่น้องแท้ ๆ กันนะ”
เจียงฉือซิงหัวเราะเย็นชาขณะมองเธอ
เจียงเจินร้องไห้สะอึกสะอื้น “เธอเป็นแค่คนนอกเท่านั้น นายทำให้ฉันผิดหวังจริง ๆ”
เจียงฉือซิงมองดูท่าทางที่เธอร้องไห้ โดยไม่รู้สึกอะไรเลย
ในใจเขาไม่มีความรู้สึกสะเทือนใจใด ๆ อีกต่อไป มีแต่ความรู้สึกขยะแขยงเท่านั้น
เจียงเจินพูดคำเหล่านี้เพื่อเป็นการปูทางให้เธอเลือกเขา
เจียงฉือซิงรู้สึกอยากหัวเราะเล็กน้อย ช่างโง่จริง ๆ
‘ทำไมเขาถึงได้คิดว่าเจียงเจินเป็นคนไร้เดียงสาและใจดีได้ล่ะ?’
‘เธอไม่ได้คำนวณทุกอย่างตลอดเวลาหรอกหรือ?’
ช่างโง่เหลือเกิน ที่แท้คนไร้เดียงสาก็คือตัวเขาเองนั่นแหละ
ขงชิวเตือน “เหลืออีกหนึ่งนาที ถ้าคุณไม่ตัดสินใจ จะถือว่าคุณแพ้รอบนี้นะ”
รอยยิ้มของเขา ทำให้เจียงเจินรู้สึกขนลุกด้วยความหนาวเหน็บ
ตอนนี้เจียงเจินเริ่มร้อนรนขึ้นมาแล้ว
หน้าผากเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ
เธอยังคิดไม่ออกว่า จะทำอย่างไรจึงจะสามารถทำให้เจียงฉือซิงตายได้อย่างแนบเนียนและเป็นธรรมชาติที่สุด
ขงชิว “10……9……8……”
เจียงเจิน “เป็นไปไม่ได้ เวลายังเหลืออีกตั้งเยอะไม่ใช่หรือ?”
ขงชิวไม่สนใจเธอ เขานับถอยหลังต่อไป
ขงชิว “5……4……3……”
เมื่อเห็นว่าเวลาใกล้หมดแล้ว เจียงเจินก็กรีดร้อง “ฉันเลือ
