ะกันเลยนะ… ทุกคนรอดชีวิตกันก่อนแล้วค่อยว่ากันเถอะ…]
[ชิ ไม่น่าแปลกใจที่ขงชิวบอกว่ายังชอบเล่นเกมกับคน เมื่อเทียบกับสัตว์ที่คิดแต่จะมีชีวิตรอดอย่างเดียว การหักเหลี่ยมเฉือนคมระหว่างมนุษย์ ก็สนุกกว่าจริง ๆ นั่นแหละ]
เจียงเจินนั่งฟังคำตำหนิของเหลียงชิงฮวนอย่างเงียบงัน ไม่ได้โต้แย้งและก็ไม่ได้ยอมรับ
เพียงแต่หลังจากที่เหลียงชิงฮวนพูดจบด้วยอารมณ์ที่เดือดดาล เธอก็ถามอย่างสงบนิ่ง “งั้นเธอบอกมาสิ ทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอมีตอนนี้ ไม่ได้มาจากฉันหรอกเหรอ?”
เหลียงชิงฮวนเห็นท่าทางแบบนี้ของเธอแล้วก็โมโห
เจียงเจินก็เป็นแบบนี้ตั้งแต่ครั้งแรกที่พบกัน เธอเป็นแบบนี้ตลอด ไม่ว่าใครจะพูดอะไร เธอก็มักจะมีท่าทีเหนือกว่าคนอื่นอยู่เสมอ
จากเดิมที่ไม่เคยสนใจผู้อื่นเลย
เหลียงชิงฮวนรู้สึกอยู่เสมอว่าตัวเองเป็นตัวตลก
จริง ๆ แล้วมันทำให้คนโกรธมาก
ความจริงได้พิสูจน์ว่า ในสายตาของเจียงเจิน เธอก็เป็นเพียงตัวตลกจริง ๆ
เธอยิ้ม “ใช่ เป็นสิ่งที่เธอให้ฉัน แล้วยังไงล่ะ? เธอให้ทรัพยากรกับฉัน ทำให้ฉันได้ยืนอยู่ในตำแหน่งปัจจุบันนี้ เพราะเธอต้องการคนที่จะพูดแทนในสิ่งที่เธอพูดไม่ได้ไม่ใช่เหรอ และฉันเป็นคนที่เหมาะสมที่สุด”
จากนั้นเธอก็ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วยิ้มเย็นชา “ไม่สิ ตรงไปตรงมาเหรอ พูดให้ดูดีก็เรียกว่าตรงไปตรงมา แต่พูดให้ไม่ดีก็คือไร้มารยาทนั่นแหละ”
[อ๋อ เธอรู้ตัวเองด้วยนี่นา…]
[บางครั้งฉันรู้สึกว่าเหลียงชิงฮวนค่อนข้างไม่ให้เกีย
