เจาตกใจ “มีคนอยู่จริง ๆ ด้วย!?”
พวกเขาหยุดลง คนฝั่งตรงข้ามคงถูกบรรดาสัตว์ขวางทางอยู่ ทำให้เดินผ่านมาลำบาก
หนิงหนิงรอสักพัก ก่อนจะเห็นคนสองสามคนค่อย ๆ เบียดผ่านเข้ามา
เป็นคนที่คุ้นเคยจากทีมกู้ภัยนั่นเอง
หนิงหนิง “ขอโทษนะคะ” เธอเป็นคนที่ส่งคนมาที่นี่ แต่ไม่คิดว่าพวกเขาจะเจอกับเหตุการณ์แบบนี้
คนที่อยู่ตรงข้ามส่ายหัว “ไม่เป็นไร ๆ พวกเราต่างหากที่เป็นห่วงพวกคุณมาก”
ตอนที่ป่าเริ่มมีความผิดปกติเกิดขึ้น ความจริงแล้วพวกเขาแค่ตกใจในตอนแรกเท่านั้น
เพราะดอกไม้สีแดงมากมายที่โผล่มารวมถึงบรรดาสัตว์ดุร้ายด้วย
แต่ก็เพียงชั่วขณะเท่านั้น
พวกเขาได้รับการปกป้องอย่างแน่นหนาจากหมาป่า จึงไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับพวกเขาเลย
การได้อยู่กับหมาป่านั้นให้ความรู้สึกปลอดภัยอย่างมาก ตลอดทางแม้แต่ดอกไม้สีแดงก็ไม่กล้าโจมตีพวกเขา
เมื่อครู่หมาป่าพาพวกเขามาถึงที่นี่ แล้วให้พวกเขารออยู่ตรงนี้ ก่อนจะจากไป
ไม่คิดเลยว่า หมาป่าจะไปพาพวกหนิงหนิงออกมา
ซูเจาเล่าประสบการณ์ที่เพิ่งผ่านมาให้พวกเขาฟังอย่างเกินจริง ทำให้คนในทีมกู้ภัยตื่นตกใจไปตาม ๆ กัน
หลังจากฟังจบ พวกเขาก็ถอนหายใจโล่งอก “ยังดีที่พวกคุณไม่เป็นอะไร”
อย่างไรก็ตาม เมื่อได้ยินว่าสิ่งนั้นคือดอกฮิกันบานะสีแดงจากปรโลก พวกเขาก็แสดงสีหน้าตกตะลึงออกมาอย่างเห็นได้ชัด
“เป็นไปได้ยังไง? ปรโลกปิดมานานกี่ปีแล้ว” มีคนด้านหลังพวกเขาพูดด้วยความไม่อยากเชื่อ
หนิงหนิงสังเกตเห็นตั้งแต่แรกแล้วว
