้าจะนับว่าการที่มันเลียหน้าเธอเมื่อสักครู่นี้คือการอวยพรละก็ ก็คงจะใช่
หนิงหนิง “ไปกันเถอะ”
เธอเป็นผู้นำทางเดินไปข้างหน้า
นับตั้งแต่ที่พวกเขาเข้ามา สัตว์เหล่านี้ก็จ้องมองพวกเขาอย่างดุร้าย ไม่เป็นมิตรเลยแม้แต่น้อย
นอกจากหนิงเหนียนและซูเจาที่ตามมา คนอื่น ๆ ก็ไม่ได้ขยับเขยื้อนเลย
หนิงหนิงเดินไปอยู่ตรงหน้าสัตว์เหล่านั้น เมื่อไร้การควบคุมของวิญญาณผู้พิทักษ์ สัตว์เหล่านี้ก็เริ่มแยกเขี้ยว และคำรามต่ำ ๆ ใส่หนิงหนิง
หญิงสาวแกล้งทำเป็นไม่สนใจ เดินต่อไปข้างหน้า
เห็นได้ชัดว่าพวกสัตว์กำลังจะพุ่งเข้าใส่เธอ แม้แต่จ้าวฉี่หมิงก็ยังเหงื่อตกให้กับหนิงหนิง
ในวินาถัดมา สัตว์ที่พุ่งเข้ามาได้หยุดลงตรงหน้าหนิงหนิง
พวกมันเอียงหัวมองดูหนิงหนิงแล้วใช้จมูกดมกลิ่นเล็กน้อย ดูเหมือนจะงุนงงเล็กน้อย
แต่หลังจากผ่านไปไม่นาน พวกมันทั้งหมดก็ล่าถอยไป
