ทันที ไม่กล้าขยับตัวอีกเลย
[พูดอะไรกัน ทำไมฟังไม่เข้าใจเลย]
[ใช่เลย ใครจะสนใจล่ะ]
[อ๊าาาา หน่วยสืบสวนพิเศษล่ะ ทำไมยังไม่มีใครมาช่วยคนอีก]
…
เจียงอันไซ่และหลินจื่อเหลียนก็กำลังดูการไลฟ์สดอยู่เช่นกัน เมื่อเห็นเจียงเจินตกใจขนาดนั้น พวกเขาเป็นห่วงจนแทบใจสลาย
หลิ่นจื่อเหลียนกำลังเช็ดน้ำตาด้วยความกังวล “คุณหาคนเจอหรือยัง ทำไมยังไม่ไปอีก?”
เจียงอันไซ่ก็รีบตอบ “ไปแล้ว พวกเขาอยู่ในป่าแล้วตอนนี้”
หลิ่นจื่อเหลียน “แล้วทำไมยังไม่เจอล่ะ?”
เธอกังวลจนแทบจะทนไม่ไหวแล้ว
ทิศทางที่ต้องไปก็บอกไว้ในไลฟ์สดแล้ว ทำไมจนถึงตอนนี้ยังหาสถานที่ไม่เจออีก
เจียงอันไซ่ “ผมจะโทรถามดู”
เขารีบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาทันที แล้วโทรหาคนที่เขาส่งไป
ผลคือโทรศัพท์ดังอยู่นาน แต่ไม่มีใครรับสายเลย
เจียงอันไซ่โกรธจนแทบจะขว้างโทรศัพท์ทิ้ง
หลินจื่อเหลียนบ่นว่า “คนพวกนี้ที่คุณหามา มีประโยชน์อะไรบ้างไหม!”
เรื่องที่ดูง่ายมากแท้ ๆ ไม่รู้ทำไมถึงทำให้ยากลำบากเหลือเกิน
เจียงอันไซ่ก็อารมณ์เสียแล้วเหมือนกัน
แต่ก่อนเขาสามารถทนกับเรื่องกวนใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ของหนิงหนิงได้ ตระกูลเจียงก็แค่ปล่อยไปโดยไม่สนใจเท่านั้น
ทว่าตอนนี้ความแค้นของเขาที่มีต่อหนิงหนิงก็ยิ่งลึกขึ้นเรื่อย ๆ
ครั้งนี้ หนิงหนิงทำเกินไปจริง ๆ
เขาเกือบจะมองไปที่ลูกสาวคนนี้ที่อยู่กับเขามากว่าสิบปีด้วยความเคียดแค้นอาฆาต
ในส่วนของหนิงหนิง พวกเขาได้เดินวนอยู่ในหมอกมาเกือบสี่สิบนาทีแล้
