องทรมานมากแค่ไหน]
[ฉันคิดว่าควรไปถามหนิงหนิงโดยตรง เธอต้องรู้แน่นอน ทำไมต้องวนวนอ้อมค้อมแล้วไปหาเอง]
[ดูสิว่าใครกล้า ใครกล้าไปหาหนิงหนิง ฮึ ๆ]
[แต่แบบนี้มันเกินไปจริง ๆ นะ]
[อาจารย์หวังก็อายุมากแล้ว ทนไม่ไหวหรอก]
[บอกแล้วไงว่าไม่เกี่ยวกับหนิงหนิง พวกนายฟังไม่เข้าใจหรือไง?]
[สิ่งที่พวกคุณควรให้ความสนใจตอนนี้คือคนที่ชื่อขงชิว ดูเหมือนเขาจะบ้าไปนิดหน่อยนะ]
…
ขงชิวเดินเข้ามา ดอกไม้สีแดงในมือเขาดูเด่นชัดอย่างน่าทึ่งท่ามกลางความขาวโพลนของหิมะ
เขาเดินเข้ามากลางกลุ่มคนทั้งหกคน ยกดอกไม้ขึ้นมาและถามพวกเขาว่า “สวยไหม?”
ไม่มีใครตอบ ทุกคนเงียบกริบ จ้องมองเขาอย่างเงียบ ๆ
จากใบหน้าของพวกเขา สามารถเห็นได้ถึงความหวาดกลัว
ขงชิวก็ไม่บังคับ เขาถามและตอบเอง “สวยนะ เมื่อเทียบกับดอกไม้สีขาวพวกนี้ มันสวยมาก”
เขาถามอีกว่า “รู้ไหมว่านี่คือดอกไม้อะไร?”
เจียงเจินฝืนตอบไปว่า “ดอกฮิกันบานะหรือ?”
ขงชิวส่ายหัว “ไม่ใช่”
เจียงเจินตกใจจนเหงื่อเย็นไหลไปทั้งตัว
ขงชิวแก้คำพูด “มันคือดอกฮิกันบานะสีแดง”
เจียงเจินอึ้งไปครู่หนึ่ง “งั้นฉันพูดถูกแล้วนี่”
ขงชิว “ดอกฮิกันบานะของฉันนี่ เติบโตอยู่ริมฝั่งแม่น้ำหวงชวน*[1] ส่วนที่คุณพูดถึงล่ะ? มันเติบโตที่ไหนกัน?”
เจียงเจินตกใจ ไม่อยากเชื่อหูตัวเอง “คุณพูดว่าอะไรนะ?”
คงล้อเล่นสินะ?
เมื่อเขาพูดแบบนี้ ความสนใจของทุกคนจึงหันไปที่ดอกไม้ของเขา
กลีบดอกไม้สีแดงซ้อนกันเป็นชั้น ๆ แต่ไม่มีใบ
