ๆ ๆ พวกคุณแต่งตั้งกันเองใช่ไหม น่ารักจัง แต่ออกไปข้างนอกอย่าพูดแบบนี้นะ แค่ฝีมือการแสดงของเจียงเจินน่ะ กลัวคนเขาจะหัวเราะเยาะเอาจริง ๆ]
[พอเถอะ จะเดาไปทำไม หนิงหนิงเตือนเธอไปแล้วตั้งแต่เช้า แล้วอีกอย่าง ถ้าหนิงหนิงมีปัญหากับเจียงเจินจริง ๆ หนิงหนิงก็มีวิธีตั้งหมื่นวิธีที่จะทำให้เจียงเจินหายไปจากโลกนี้ได้]
[โอ้โฮ เก่งจังเลยนะ แต่ถึงหนิงหนิงจะเก่งแค่ไหน ก็ปฏิเสธความจริงไม่ได้ว่าเธอเห็นคนจะตายแล้วไม่ช่วย]
[ต่อไปนี้หนิงหนิงในสายตาฉันก็คือผู้หญิงใจร้ายคนหนึ่ง!]
[ถ้าเจินเจินเป็นอะไรไป ฉันจะไม่ปล่อยหนิงหนิงไว้แน่!]
[??? นี่มันตรรกะอะไร?]
[ฉันยอมแพ้พวกเธอจริง ๆ แล้ว นี่มันยุคไหนกันแล้วเนี่ย…]
…
สำหรับคำขอของซูเจา หนิงหนิงปฏิเสธอย่างไร้ความปรานี “ไม่ไป”
ซูเจา “ทำไมล่ะ? ฉันหิว”
หนิงหนิง “ถึงฉันให้เธออีกร้อยลูก เธอก็ยังคงหิวอยู่ดี”
ซูเจาไม่พอใจ “คุณหมายความว่าอะไร กำลังด่าฉันว่าเป็นหมูเหรอ?”
หนิงหนิง “ไม่ใช่ ฉันแค่พูดตามความจริง”
[ฮ่า ๆ ๆ ตายแล้ว ดูเหมือนหนิงหนิงยังมีมโนธรรมอยู่บ้างนะ]
[สมแล้วที่เป็นหนิงหนิง ถ้าจะเหน็บใครแล้ว ก็เหน็บได้สะใจจริง ๆ]
[หนิงหนิงมีมโนธรรมมากกว่าซูเจาอยู่นิดหน่อย แต่ก็แค่นิดเดียวเท่านั้น]
[สู้กันซะ สู้กันซะ! ฉันชอบดูหมากัดหมาที่สุดเลย]
[พูดให้สุภาพหน่อย นายว่าใครเป็นหมา?]
[แบบนี้นี่เอง พวกนายยังหวังให้หนิงหนิงไปช่วยคนอื่นอีกเหรอ?]
[ฮ่า ๆ ไม่คิดว่าถึงตอนนี้แล้ว ยังจ
