เมื่อเห็นว่าพวกสัตว์ไม่ได้สังเกตเห็นพวกเขา หนิงหนิงจึงเตือนขึ้น “รีบไปกัน”
ช่วงที่มีช่องว่าง ทุกคนเตรียมเลี่ยงหนีอย่างเงียบ ๆ
แต่ว่าพวกสัตว์ทั้งหลายนั้นต่างมีความระแวดระวังอย่างมาก
การพยายามหลบหนีจึงไม่ใช่เรื่องง่าย
โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับบางคนที่ขาอ่อนไปหมดเพราะความกลัว การไม่ตกลงมาจากต้นไม้ได้ก็ถือว่าดีสุด ๆ แล้ว
ให้พวกเขาลงจากต้นไม้ ก็แทบจะเอาชีวิตพวกเขาไปครึ่งหนึ่ง
บางคนขี้ขลาด เพิ่งไถลลงมาจากต้นไม้ ควบคุมแรงไม่ดีก็หล่นกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น เสียงแบบนี้ ขอแค่ไม่ใช่สัตว์โง่ ก็ได้ยินกันหมด
ด้วยเหตุนี้ พวกสัตว์ตัวน้อยก็พร้อมใจกันหันหลังมามอง
พระเจ้า! เมื่อเห็นแบบนี้ คนที่เมื่อสักครู่ยังเกาะต้นไม้ไม่ยอมลงมา ตอนนี้ในที่สุดก็ลงมาแล้ว
พวกมันจะปล่อยไปได้หรือ?
แน่นอนว่าไม่มีทาง
เมื่อเห็นดวงตาของสัตว์ต่าง ๆ เป็นประกาย และกำลังวิ่งตรงมาที่พวกเขา คนที่อยู่ใต้ต้นไม้ต่างตกใจอย่างมาก น่าเสียดายที่พวกเขาใช้แรงไปหมดแล้ว จึงไม่มีเรี่ยวแรงมากพอที่จะปีนกลับขึ้นไป
พวกเขาจึงได้แต่หลับตาลงด้วยความสิ้นหวัง
ในตอนนั้น หมาป่าที่ก่อนหน้านี้นอนอยู่ ก็ลุกขึ้นยืนทันที แล้วเงยหน้าหอนยาว
พวกสัตว์ทั้งหลายต่างหยุดฝีเท้าและยืนนิ่ง
พวกเขาผสานเสียงร้องกับหมาป่าสีดำ แล้วร่วมกันหันหน้าเชิดขึ้นสู่ท้องฟ้าและเปล่งเสียงหอนยาวออกมา
ในชั่วขณะนั้น ทั่วทั้งท้องฟ้าและผืนดินเต็มไปด้วยเสียงร้องที่ดังก้องไปถึงหมู่เมฆ
ราวกับว่าพวกเ
