บทที่ 461 ความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน
ในเวลาเดียวกัน กระต่ายที่อยู่ในอ้อมแขนของลูกศิษย์คนหนึ่งก็ส่งเสียงร้องอย่างเจ็บปวดตามหมาป่า
จากนั้นเมื่อคนอื่น ๆ ยังไม่ทันตอบสนอง มันก็กัดคนที่อุ้มมันไว้อย่างแรง
คนคนนั้นรู้สึกเจ็บจึงปล่อยมันออกมาทันที
กระต่ายแทบจะกรีดร้องพร้อมกับวิ่งไปที่หมาป่าซึ่งถูกไฟห่อหุ้มอยู่ในวงล้อมโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
ผู้ชมหลายคนตกใจมาก นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้ยินเสียงร้องของกระต่าย
เมื่อเห็นแล้วว่ามันกำลังจะชนเข้าใส่เปลวไฟจากยันต์นั้น หนิงหนิงก็โบกมือขึ้นไปในอากาศหนึ่งครั้ง และยันต์คาถาที่ลุกไหม้ก็ดับลงทันที
กระต่ายวิ่งมาถึงตรงหน้าหมาป่า หมาป่านอนฟุบอยู่บนพื้น ร้อนระอุจนเหงื่อท่วมตัว
กระต่ายน้อยวิ่งวนไปรอบตัวหมาป่า มันส่งเสียงร้องอย่างเศร้าสลด
พิธีกรรมล้มเหลวอีกครั้ง
“นี่…”
[ฉันดูไม่ค่อยเข้าใจหน่อย ๆ…]
[กระต่ายตัวนี้ มันกำลังปกป้องหมาป่าจริง ๆ ด้วย โอ้พระเจ้า]
[ไม่ใช่ว่าเหมือนที่หนิงหนิงพูดไว้จริง ๆ นะ ที่ว่ากระต่ายตัวนี้ไม่ได้มาเยาะเย้ยหมาป่า แต่มันมาอยู่ที่นี่เพื่อปกป้องหมาป่าต่างหาก]
[ถ้าพูดแบบนี้ แสดงว่าการที่มันบังเอิญมาขัดจังหวะพิธีกรรมสามครั้งก่อนหน้านี้ก็เพื่อปกป้องหมาป่าด้วย แบบนี้ก็สมเหตุสมผลนะ]
[แย่แล้ว ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าทั้งสองตัวนี้ดูน่าสงสารจัง]
จ้าวฉี่หมิงสีหน้าเขียวคล้ำ มองดูหมาป่าและกระต่ายที่อยู่ในค่ายกล
หนิงหนิง “เป็นไงละ สิ่งที่ฉันพ
