วางน้อย? คุณหมายถึงมันเหรอคะ?”
ทุกคนหลีกทางออก เผยให้เห็นกวางดาวที่อยู่ด้านนอกฝูงชน
ขงชิวตื่นเต้นดีใจ “ฮวาฮวา!”
เขาวิ่งเข้าไปหา แล้วกอดกวางน้อยไว้แน่น
“ดีจังเลย ที่เธอปลอดภัย”
กวางน้อยในอ้อมกอดของเขา สั่นไม่หยุด
ขงชิวลูบตัวมัน “ไม่เป็นไรแล้ว ไม่เป็นไรแล้ว” กวางน้อยกลับสั่นมากขึ้น
เจียงเจินถาม “มันนี่แหละค่ะที่นำพาพวกเรามา”
ขงชิวทั้งตกใจและดีใจ “จริงเหรอ?”
ดวงตาเขาแดงเล็กน้อย “ขอบคุณนะ ฮวาฮวา”
เจียงเจินถาม “เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
เมื่อเธอถาม ขงชิวนึกถึงอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ สีหน้าของเขาดูหม่นลงเล็กน้อย
“กวางน้อยตัวนี้ชื่อฮวาฮวา เป็นชื่อที่ผมตั้งให้ ครอบครัวของมันถูกหมาป่ากัดตายตั้งแต่เพิ่งเกิดได้ไม่นาน ผมช่วยฮวาฮวาเอาไว้ได้ หลังจากนั้นมันก็ติดตามผมมาตลอด”
เจียงเจิน “หมาป่าเหรอ? ตัวที่เพิ่งเห็นเมื่อกี้นี้น่ะเหรอคะ?”
ขงชิว “ใช่ครับ มันนั่นแหละ”
เจียงเจิน “หมาป่าตัวนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ดูเหมือนมันจะไม่เหมือนหมาป่าทั่วไปเท่าไหร่…” เธอยังพูดไม่จบประโยค ทำไมผีถึงสู้หมาป่าไม่ได้ มันไม่สมเหตุสมผลเลย
ขงชิวเข้าใจความสงสัยของเธอ “หมาป่าตัวนี้ไม่ใช่หมาป่าธรรมดา มันเป็นปีศาจ”
เจียงเจิน “ปีศาจ?”
[???]
[อะไรกัน ฉันได้ยินผิดไปหรือเปล่า?]
[? ทำไมเรื่องนี้ถึงเริ่มกลายเป็นแนวแฟนตาซีขึ้นมาล่ะ?]
[น่าจะเป็นเพราะหมาป่าเมื่อกี้ดูแตกต่างจากตัวอื่น ๆ ถ้าเป็นปีศาจก็เข้าใจได้]
[แม่ครับ! ผมเห็นปีศาจแล้ว!]
[ปี
