บทที่ 440 ช่วยคน
เหลียงชิงฮวนฟังแล้วก็ไม่พอใจ
“ถามเธอว่าทำไมช่วยไม่ได้ เธอก็ไม่พูดอะไร จะให้พวกเราเชื่อเธอได้ยังไง?”
ซูเจา “เธอจะเชื่อหรือไม่ก็ได้ แต่กวางตัวนี้เข้าถ้ำไม่ได้”
เจียงเจิน “แต่มันดูน่าสงสารมากจริง ๆ นะ”
กวางในอ้อมแขนของเจียงเจินตัวสั่นงันงก ดูแล้วทำให้คนใจอ่อนจริง ๆ
น่าเสียดาย ดันมาเจอกับหนิงหนิงที่ดูเหมือนจะใจร้ายยิ่งกว่า
หนิงหนิง “อยากช่วยก็ช่วยไป แล้วพามันไปให้ไกล ๆ ฉัน”
[โอ้โห หนิงหนิงทำไมใจร้ายขนาดนี้]
[นี่มันแค่กวางน้อยที่พลัดจากแม่และป่วยเท่านั้นเอง]
[ยอมแล้ว พอหนิงหนิงเจอเจินเจินทีไร ก็รู้สึกว่าจะสุดโต่งเป็นพิเศษ ตอนนี้ถึงกับมาเอาเรื่องกับกวางตัวหนึ่งอีก]
[ถ้าเจ้ากวางตัวนี้ไม่เข้าใกล้เจินเจินแต่กลับเข้าใกล้เธอ เธอคงไม่ได้ก้าวร้าวแบบนี้แน่ ๆ]
[ฉันยอมแพ้พวกคุณแล้ว จะเลิกคิดไปเองได้ไหม หนิงหนิงบอกแล้วว่ากวางตัวนี้ดูแปลก ๆ นี่เป็นการเตือนให้ระวังความปลอดภัย ทำไมต้องคิดแย่ ๆ กับคนอื่นด้วย]
[ใจตัวเองดำ มองคนอื่นก็เห็นแต่ความดำมืดไปหมด]
[คราวที่แล้วตอนหนิงหนิงเตือนเรื่องถ้ำหมี พวกคุณก็พูดแบบนี้เหมือนกัน]
[อยากช่วยก็ช่วยเอง ยังไงหนิงหนิงก็ไม่ช่วยแน่นอน อย่ามาบังคับหนิงหนิง]
[ฉันคิดว่า ถ้าจะช่วยมัน ควรให้ผู้เชี่ยวชาญจัดการจะดีกว่า]
…
บรรยากาศตึงเครียดเล็กน้อย
หนิงหนิงยืนยันจุดยืนของเธออย่างหนักแน่น
เจียงเจินกัดริมฝีปากด้วยความน้อยใจ แล้วพูดว่า “ฉันเข้าใจแล้ว ฉันจะหาที่ด
