บทที่ 439 ปรากฏขึ้นกลางอากาศ
“มันหลงทางหรือเปล่า?”
เจียงเจินย่อตัวลง มองกวางตัวน้อยอย่างจริงจัง
กวางน้อยยังคงสั่นไม่หยุด เธอยื่นมือออกไปพยายามลูบมัน
กวางน้อยถอยหลังไปนิดหนึ่ง ดูเหมือนกลัวอยู่บ้าง
เจียงเจินรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แต่ไม่ได้ถอยหนี เธอหันไปขอความเห็นจากคนอื่น ๆ
“ช่วยมันหน่อยไหม รู้สึกว่ามันดูกลัวมาก”
เหลียงชิงฮวนก็เข้าไปใกล้ ๆ กวางน้อยยังคงสั่นอยู่ตลอดเวลา แต่ไม่ได้วิ่งหนีไป
เหลียงชิงฮวน “น่าสงสารจังเลย ต้องช่วยมันแน่ ๆ”
เจียงเจิน “งั้นพวกเราพามันเข้าไปในถ้ำกันก่อนเถอะ ไม่รู้ว่ามันสั่นเพราะกลัวหรือหนาวกันแน่”
พูดพลางเธอก็ลองยื่นมือไปหากวางน้อย
กวางน้อยไม่ได้ดิ้นรน ปล่อยให้เจียงเจินจับไว้ได้
ดูเหมือนว่ามันจะรู้สึกถึงความปรารถนาดีของอีกฝ่าย มันถึงกับเอาตัวมาถูไถมือของเจียงเจิน
เจียงเจินรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
“มันกำลังเอาตัวมาถูมือฉันเลยนะ!”
เธอพูดจบ กวางน้อยก็เดินเข้ามาใกล้เธอมากขึ้น แล้วเอาตัวมาถูไถขาเธออย่างสนิทสนม
เหลียงชิงฮวน “ฉันรู้สึกว่ามันชอบเธอมาก”
เจียงเจินพยักหน้าอย่างตื่นเต้น
[ว้าว ช่างเป็นภาพที่งดงามอะไรขนาดนี้]
[นี่เป็นกวางน้อยที่เข้ามาหาเองนะ อย่าบอกว่าเจินเจินเป็นฝ่ายเข้าไปหาล่ะ]
[มันไม่ตัวสั่นแล้ว รู้สึกสบายใจจัง]
[พวกคนที่บอกว่าหมีโจมตีแค่เจินเจินเพราะเจินเจินเป็นคนที่สัตว์ไม่ชอบ หลังจากได้เห็นภาพนี้แล้ว คุณจะขอโทษเจินเจินได้หรือยัง?]
[เจินเจินของพวกเราเป
