บทที่ 438 กวาง
เจียงเจินรีบเปลี่ยนสีหน้าทันที ด้วยท่าทางจนใจ “ฉันแค่อ้อนพ่อแม่เท่านั้นนะ ไม่นึกว่าพวกท่านจะเอาจริงเอาจัง ฉันบอกแล้วแต่พวกท่านก็ไม่ฟัง”
เหลียงชิงฮวนเสริมขึ้น “นั่นสิ ผู้หญิงทำอ้อน มันก็ปกติมากนี่นา น้องซิงซิงเป็นผู้ชาย พวกผู้ชายพวกนี้ ไม่ละเอียดอ่อน ที่ไหนจะเข้าใจข้อดีของการมีลูกสาวที่เหมือนเสื้อนวมอุ่น ๆ ได้ล่ะ ทำไมล่ะ น้องซิงซิงอิจฉาเหรอ”
เห็นได้ชัดว่า เจียงฉือซิงคิดอะไรบางอย่างขึ้นมา ใบหน้าเริ่มหม่นลงเล็กน้อย
เจียงเจินหัวเราะเบา ๆ ในใจ แล้วพูดล้อเล่น “เธออย่าพูดเรื่อยเปื่อยสิ เดี๋ยวเขาก็โกรธหรอก”
อิจฉาไปเถอะ ยิ่งอิจฉามาก ๆ ยิ่งดี
ใครกันที่ทำให้เธอต้องเสียหน้าอยู่เรื่อย
หนิงหนิงมองดูความขัดแย้งของพวกเขาอย่างเงียบ ๆ ยิ่งมองก็ยิ่งรำคาญ
ขณะที่กำลังรู้สึกรำคาญ จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง
เจียงเจินและคนอื่น ๆ ยังคงพูดจาจ้อกแจ้กเกี่ยวกับเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ นั่น
หนิงหนิง “หุบปากสักที อย่าเสียงดังอีกเลย”
เจียงฉือซิงกำลังคิดถึงเรื่องที่พ่อแม่ลำเอียงอยู่ในใจ พอถูกเจียงเจินพูดใส่ก็ยิ่งรู้สึกน้อยใจ
เมื่อได้ยินเสียงของหนิงหนิงเขาก็เงยหน้าขึ้นมาโดยอัตโนมัติ แล้วก็เห็นหนิงหนิงกำลังมองมาที่เขา
เจียงฉือซิงพูดไม่ออกถึงความรู้สึกในใจตอนนั้น เขาดีใจมาก เหมือนได้เจอที่พึ่ง ความน้อยใจที่กดอัดไว้ในใจระเบิดออกมาหมด
แต่หนิงหนิงกลับมองทะลุผ่านตัวเขาไป มองไปยังจุดหนึ่งด้านหลังของเขา
เจีย
