นะ]
[ถ้าอย่างนั้น หนิงเหนียนจะไม่กลายเป็นตัวตลกหรอ?]
[พวกคุณกำลังพูดถึงอะไรกัน? หนิงหนิงแค่พูดประโยคเดียว แล้วพวกคุณจินตนาการไปไกลขนาดนี้เลยเหรอ?]
[แล้วทำไมคุณไม่ถามหนิงหนิงว่าทำไมเธอถึงจ้องเจียงฉือซิง?]
[มองก็ไม่ได้เหรอ? การมองแสดงว่าสนใจเหรอ? ใครใช้ให้พวกคุณวิ่งไปทะเลาะกันต่อหน้าหนิงหนิง?]
[ทัศนคติของหนิงหนิงที่มีต่อตระกูลเจียงและการกระทำของเธอจนถึงตอนนี้ยังไม่ชัดเจนพออีกเหรอ? ชัดเจนแล้วว่าเธอไม่สนใจเลย ทำไมพวกคุณยังคิดว่าเธอสนใจอยู่?]
[ตอนนี้ชื่อเสียงของตระกูลเจียงรวมกันทั้งหมดยังไม่เท่ากับของหนิงหนิงคนเดียว ตอนนี้ตระกูลเจียงต้องมาอาศัยชื่อเสียงของหนิงหนิงแล้วหรือไง?]
[ขำจริง เจียงเจินกำลังสร้างกระแสอีกแล้ว ก็ไม่มีที่อื่นที่จะเอาชนะหนิงหนิงได้แล้ว มีแค่คิดไปเองว่าหนิงหนิงยังไม่ยอมแพ้ ถึงจะทำให้รู้สึกมีชีวิตชีวาได้]
เจียงเจินยังจะพูดต่อ แต่หนิงหนิงขัดจังหวะเธอ แล้วพูดเบา ๆ ว่า “ถ้าพวกเธอสองคนไม่หลบไป มันตกใจมากอยู่แล้ว”
ใครที่จะตกใจ?
หนิงหนิงโบกมือให้เจียงฉือซิงเพื่อให้เขาหลบไปนิดหน่อย
เจียงฉือซิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วค่อย ๆ เลื่อนตัวไปด้านข้าง
เมื่อไม่มีสิ่งบดบัง ทุกคนเพิ่งพบว่า เธอจ้องมองไปที่พุ่มไม้กลุ่มนั้นที่อยู่ด้านหลังเจียงฉือซิง
[เอ่อ…เราแสดงอยู่ตั้งนาน ที่จริงแล้วหนิงหนิงไม่ได้มองที่เจียงฉือซิงเลยนี่นา]
[อึดอัดไหมล่ะ เธอไม่ได้พูดอะไรสักคำ แต่เราดันมานั่งจินตนาการเรื่องร
