ะเทือนขวัญนิดหน่อย จะกลัวบ้างไม่ได้หรือไง”
สายตาของซูเจามองไปที่พวกเธอทั้งสองคน หมุนวนรอบหนึ่ง แล้วยิ้มอย่างมีนัยยะ
เหลียงชิงฮวนโกรธ “เธอหัวเราะอะไร!”
หนิงหนิง “อย่าทะเลาะกัน”
ไม่มีใครกล้าพูดแล้ว เพราะหนิงหนิงดูเหมือนจะโกรธจริง ๆ
ในที่สุดทุกอย่างก็เงียบสงบลง
หนิงหนิง “ออกมาได้แล้ว”
พุ่มไม้ขยับเล็กน้อย และท่ามกลางความคาดหวังของทุกคน สัตว์ตัวเล็กค่อย ๆ เดินออกมาอย่างเชื่องช้า
ที่ไหนได้ มันคือกวางดาว
ร่างกายของมันเล็ก ดูแล้วคงยังไม่บรรลุนิติภาวะ
หลังจากที่ได้เห็นสัตว์ร้ายมามากมาย ทุกคนยังไม่ทันได้ตั้งตัว ไม่คิดว่าสัตว์ที่พบจะน่ารักขนาดนี้
[โอ้โห น่ารักจัง!]
[เป็นกวางดาว ตัวเล็กจังเลย]
[ทำไมมันถึงอยู่ตัวเดียวอีกแล้วล่ะ พ่อแม่ของมันอยู่ที่ไหน?]
[ถ้าไม่ได้หนิงหนิงห้ามเอาไว้ ป่านนี้มันคงถูกเผาเป็นเถ้าถ่านไปแล้ว]
…
เมื่อวิกฤตผ่านพ้นไป ทุกคนก็พากันถอนหายใจด้วยความโล่งอก
“เป็นกวางน้อย!” เหลียงชิงฮวนตื่นเต้นมาก เธอวิ่งเข้าไปหา
กวางน้อยตัวนั้นตกใจทันที มันถอยหลังไปสองสามก้าว
ซูเจา “เธออยากจะทำให้มันตกใจตายหรือไง? ไม่เห็นหรือว่าขาของมันกำลังสั่น?”
ไม่จำเป็นต้องมองอย่างละเอียด กวางน้อยตัวนี้ตั้งแต่ออกมาก็สั่นระริกตลอดเวลา ดูท่าทางกลัวมาก
ผู้ชมต่างเป็นห่วงว่ามันจะล้มลงกับพื้นในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้าหรือไม่
และยังมีอีกเรื่องหนึ่ง
[ทำไมกวางน้อยตัวนี้ถึงได้ผอมมากขนาดนี้!]
[ใช่แล้ว สัตว์ที่พบเจอ ไม่
