ไม่รู้จักเงียบ ๆ หน่อย มีมารยาทหน่อย ไม่กลัวเสียงดังแบบนี้จะดึงดูดหมีสักตัวมาหรือไง”
เหลียงชิงฮวนกำลังจะพุ่งเข้าไปเถียงกับซูเจาทันที
เจียงเจินห้ามเธอไว้ แล้วยิ้มให้ซูเจาอย่างสุภาพ “ขอโทษค่ะ พวกเขาแค่ดีใจมากที่เห็นฉัน เลยไม่ได้ระวังเรื่องระดับเสียง”
ซูเจาหัวเราะเย็นชา “เธอมาทำไม?”
เจียงเจินสงสัย “ผู้กำกับไม่ได้บอกพวกเธอเหรอ? เขาให้พวกเราจับทีมด้วยกัน”
ซูเจา “บอกแล้วล่ะ นึกว่าพวกเธอจะไม่มากันซะอีก”
เจียงเจิน “ทำไมจะไม่มาล่ะ หนิงหนิงเก่งมาก มีเธออยู่ เราก็ปลอดภัยดี”
ซูเจาเหลือบมองเธอแวบหนึ่ง “ในที่สุดเธอก็ยอมรับว่าหนิงหนิงเก่งแล้วเหรอ?”
เจียงเจินที่มีใบหน้าสมบูรณ์แบบชะงักไปชั่วขณะ
ซูเจา “ถ้าเธอรู้ตั้งแต่แรกว่าเธอเก่ง ก็คงไม่ต้องพาทุกคนไปลำบากจนเกือบถูกหมีกิน เมื่อก่อนไม่ใช่เก่งมากหรอกเหรอ แล้วทำไมตอนนี้ถึงอยากจับทีมนักล่ะ”
พวกเจินกั่วที่แต่เดิมก็ไม่พอใจกับท่าทีที่หนิงหนิงต้อนรับเจียงเจิน ตอนนี้ได้ยินคำพูดนี้แล้ว ยิ่งโกรธมากขึ้น
[อะไรกันเนี่ย ที่บอกว่าเจินเจินทำให้ลำบาก? เรื่องนี้มันเกี่ยวอะไรกับเจินเจินกัน?]
[นี่มันเกี่ยวอะไรกับเจินเจินด้วย ถ้ำหมีเจินเจินไม่ได้เป็นคนพบนะ ชัด ๆ ว่าเป็นจี๋เสี่ยวเสี่ยวที่พบมันนี่นา]
[ใช่ไหมล่ะ คนที่ทำให้ทุกคนเกือบถูกหมีโจมตีก็คือจี๋เสี่ยวเสี่ยวไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมกลับไปโทษเจินเจินกันหมดแบบนี้]
[??? พูดแบบนี้หมายความว่ายังไง?]
[ฉันเห็นว่าพวกแฟนคลับของคุณมี
