่มีวันลืมความทรมานที่แอปเปิ้ลลูกนั้นได้นำมาให้เธอก่อนหน้านี้
แต่เดิมเธอก็ไม่ชอบกินแอปเปิ้ลอยู่แล้ว
ทุกครั้งที่กินแอปเปิ้ล ซูเจาจะนึกถึงตอนเด็ก ๆ ตอนที่กัดแอปเปิ้ลไปคำหนึ่ง แล้วพบว่ามีหนอนอยู่ครึ่งตัว ความรู้สึกหวาดกลัวและขยะแขยงในตอนนั้นฝังลึกในใจเธอ
นับแต่นั้นมา เธอก็เกิดความหวาดกลัวต่อแอปเปิ้ล
[ฉันยังอยากจะพูดว่า อยากกินก็กิน ไม่อยากกินก็ไม่ต้อง! ไปให้พ้น!]
[ถ้าไม่ชอบกิน ก็อาหารเองไป]
หนิงหนิงล้างผลไม้เรียบร้อยแล้ว ส่งให้เธอผลหนึ่ง “ลองชิมดูอีกครั้งสิ มันไม่ใช่ต้นเดียวกัน”
[ให้ซูเจาทำไมล่ะ ความหวังดีที่ไม่ได้รับการตอบรับ]
[หนิงหนิงเป็นอะไรไป ทำไมรอบนี้อารมณ์ดีจังเลย ฉันดูไม่ไหวแล้ว]
[น่ารำคาญจริง ต้องมาดูซูเจาทำตัวแบบนี้อีกแล้ว อยากจะวิ่งเข้าไปตบเธอสักฉาดจริง ๆ!]
ซูเจาทำอย่างไม่เต็มใจ สุดท้ายก็เลือกกินแอปเปิ้ล
รูปลักษณ์ของแอปเปิ้ลช่างล่อตาล่อใจ ทั้งแดงและใหญ่
เธอกัดมันเบา ๆ แล้วเคี้ยวช้า ๆ
ผู้ชมที่หน้าจอพากันกลอกตา รอให้เธอโยนแอปเปิ้ลทิ้งเพื่อจะได้เริ่มด่าเธอ
ซูเจากินไปคำหนึ่ง แล้วมองแอปเปิ้ลด้วยความสงสัย จากนั้นก็กัดอีกคำ
ดูเหมือนสถานการณ์จะไม่ค่อยเป็นไปตามที่คาดไว้
หนิงหนิง “เป็นยังไงบ้าง?”
ในที่สุดซูเจาก็ยิ้มออกมาเล็กน้อย “ไม่เลวนะ หวานดีเลย”
[???]
[นี่ เธอไม่ควรทำแบบนี้นะ ตอนแรกฉันเตรียมจะด่าเธอแล้ว]
[ฉันคิดว่าเธอไม่สนใจเสียอีก ที่แท้เธอก็รู้จักคำว่าพอเสียที]
[ถือว่าเธอมีความ
