บทที่ 430 บุฟเฟ่ต์
หมีจ้องมองที่หนิงหนิงกะพริบตาปริบ ๆ ด้วยท่าทางงุนงง
พูดออกมาตรง ๆ ท่าทางโง่ ๆ แบบนี้ดูน่ารักไม่น้อยเลย
[แย่แล้ว มันน่ารักจัง]
[ได้สติหน่อย นี่มันสัตว์ร้ายนะ]
จากนั้น ผู้ชมทั้งหมดก็ได้เห็นน้ำตาใส ๆ ไหลออกมาจากดวงตาของหมี
น้ำตาของมันหยดลงมาเป็นเม็ด ๆ หมีสะอื้นไห้ด้วยความเศร้าโศก
ทำเอาผู้ชมทั้งหลายตะลึงงัน
[เกิดอะไรขึ้นน่ะ ทำไมมันถึงร้องไห้ด้วย ก็แค่ไม่มีอะไรกินเองนี่นา!]
[ช่วยด้วย! ฉันเห็นสัตว์ป่าร้องไห้เพราะน้อยใจที่ไม่มีอะไรกิน แถมยังร้องไห้ต่อหน้าคนด้วย นี่ฉันฝันไปหรือเปล่านะ]
[สวัสดี พวกเราคงอยู่ในความฝันเดียวกันแน่ ๆ]
[จบสิ้นกัน หมีน้อย ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ฉันก็ไม่สามารถมองนายเป็นสัตว์ร้ายได้แล้ว]
[ดูแล้วสงสารมาก รีบให้มันกินเถอะ! ให้มันกินให้หมดเลย!]
…
หมียังคงร้องไห้น้ำตาไหล
หนิงหนิงพูดว่า “ไม่เหลือแล้วจริง ๆ กระต่ายก็หมดแล้ว ไก่ก็หมดแล้ว”
[ไปจับมาอีกสิ! ทีมงานรายการมีนี่นา!]
[ทีมงานรายการ : คิดว่าฉันเป็นร้านบุฟเฟต์หรือไง?]
“ในป่าก็ไม่มีแล้ว มันถูกกินไปหมดแล้ว”
ท่าทางของเธอเหมือนกำลังคุยกับหมีจริง ๆ
โดยเฉพาะเมื่อเธอพูดประโยคนี้จบ น้ำตาของหมีก็ไหลออกมาหนักกว่าเดิม มันดูน่าสงสารมากขึ้นไปอีก
[คุณพระ มันดูเหมือนเด็กทารกจริง ๆ นะ]
[ใจเย็น ใจเย็นหน่อย ไม่ต้องไปสงสารหมีหรอก มันเป็นสัตว์ป่านะ!]
[ฉันสงสัยจัง หมีมันดูเหมือนจะเข้าใจคำพูดของหนิงหนิงจริง ๆ นะ]
[การที่แม่ม