บทที่ 427 หนีไม่พ้น
หลินจื่ออวิ่นตกใจ “ที่รัก คุณ…”
เจียงอันไซ่ทำหน้าบึ้งตึง “ถ้าไม่รู้จะพูดอะไรก็ไม่ต้องพูด”
เจียงฉือซิง “ถ้าไม่อยากฟังก็ไม่ต้องฟัง”
เขาหมุนตัวเดินจากไปทันที
ไม่ว่าหลินจื่ออวิ่นจะตะโกนเรียกเขาจากด้านหลังอย่างไร เขาก็ไม่หันกลับไปมอง
ในจังหวะที่หมุนตัว รอยยิ้มของหนิงหนิงที่มีต่อเขาในความทรงจำก็ผุดขึ้นมาในหัวทั้งหมด
แต่ก่อนเขากับเจียงอันไซ่ก็เคยทะเลาะกัน
ทุกครั้งที่ทะเลาะกันเสร็จ เขาจะโกรธอยู่คนเดียว หนิงหนิงก็จะมาหาเขา พูดคุยกับเขา และคอยทำให้เขาอารมณ์ดี
มีเพียงเธอเท่านั้นที่จดจำเขาได้เสมอ
แล้วเขาทำกับเธอแบบนี้ได้ยังไง?
เขาระบายความโกรธที่กดข่วงเอาไว้ทั้งหมดใส่หนิงหนิง
ใช้น้ำเสียงประชดประชันเสียดสีหนิงหนิง
เมื่อเห็นหนิงหนิงร้องไห้จนตาแดงก็รู้สึกสะใจ
เจียงฉือซิงกำหมัดแน่น
ช่างเป็นสัตว์ร้ายอะไรเช่นนี้ ทำไมตัวเขาในอดีตถึงได้ทำร้ายคนอื่นอย่างไร้ยางอายโดยไม่รู้สึกผิดเลยแม้แต่น้อย
คนเรามักไม่เห็นคุณค่าความรักที่ได้มาง่ายเกินไป
พอถึงวันที่สูญเสียมันไป ก็ต้องมานั่งเสียใจทีหลัง
ทำไมเขาต่ำตมได้ถึงขนาดนี้
เจียงฉือซิงรู้ดีว่า หนิงหนิงจะไม่มีวันให้โอกาสเขาอย่างแน่นอน
เขาไม่ใช่คนอย่างเจียงอันไซ่และหลินจื้อเหลียนที่หยิ่งผยองจองหอง
จนถึงตอนนี้ พวกเขายังคงคิดว่า การกระทำทั้งหมดของหนิงหนิงนั้น เป็นเพียงแค่การพยายามเรียกร้องความสนใจจากพวกเขา
รอดูไปเถอะ สักวันหนึ่งพวกเขาจะต้องถูกหนิงหนิ
