่ว่าผิวขาวของซูเจาดูไม่ค่อยสุขภาพดีเท่าไหร่ เหมือนแวมไพร์ยังไงยังงั้น]
หนิงหนิงกับหนิงเหนียนกินปลาย่างเสร็จแล้ว หนิงเหนียนกำลังเก็บกวาดอยู่
ซูเจาหลบไปนอนในเต็นท์ หนิงหนิงนั่งพิงต้นไม้ หลับตาพักผ่อน ทุกอย่างช่างสงบและงดงาม
ทำให้ผู้ชมที่คุ้นเคยกับรายการนี้รู้สึกเหมือนฝันไป
[ฮ่า ๆ แวมไพร์ยังคงไม่ขาวเท่าเธอเลย]
[คนที่ไม่รู้อาจจะนึกว่าฉันดูรายการวาไรตี้สโลว์ไลฟ์]
[นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นแขกรับเชิญนอนหลับตั้งแต่ยังไม่ค่ำเพราะไม่มีอะไรทำ ฉันแทบไม่อยากจะเชื่อเลย]
[จริง ๆ แล้วแบบนี้ก็ไม่เลวนะ ตอนดูไม่ต้องคอยเป็นห่วงแขกรับเชิญด้วย]
[เพราะคุณรู้ว่า แขกรับเชิญทุกคนสามารถจัดการสถานการณ์ได้!]
[แต่ถ้าเสือดาวตัวนั้นมา แล้วหนิงหนิงทำร้ายมัน ก็คงไม่ดีเท่าไหร่]
ผู้ชมเริ่มพูดคุยเรื่องอื่น ๆ ในคอมเมนต์ดูกลมเกลียวกันอย่างน่าประหลาด
น่าเสียดายที่บรรยากาศที่กลมเกลียวนี้ไม่ได้คงอยู่นานนัก
หนิงหนิงที่นั่งอยู่ใต้ร่มไม้ จู่ ๆ ก็ลืมตาขึ้น เธอหันหน้าไปมองยังป่าอีกด้านหนึ่ง
หนิงเหนียนรู้สึกถึงความระแวดระวังของหนิงหนิงจึงมองตามสายตาของหนิงหนิงไป
ในป่าลึกที่มืดสลัว หนิงเหนียนมองไม่เห็นอะไรเลย
ในเวลาเดียวกัน กล้องที่กำลังบินถ่ายก็หันเลนส์ไปยังทิศทางที่หนิงหนิงกำลังมอง
ผู้ชมก็ไม่เห็นอะไรเลยเช่นกัน
[เกิดอะไรขึ้น? มีอะไรอยู่ตรงนั้นเหรอ?]
[โอ้แม่เจ้า ฉันรู้สึกตื่นเต้นจัง ทำยังไงดี]
[มันมีอะไรกันแน่! รีบบอกมาเร็วเข้า!
