ณต่างหากที่คิดไปเองว่าเธอผิดปกติมาตลอดนะ]
[เอาเถอะ ทางที่หนิงหนิงเลือกเดิน เธอชี้ไปสุ่ม ๆ หรือว่ามีอะไรซ่อนอยู่กันแน่ ฉันดูไม่ออกเลย]
[ฉันก็มองไม่ออกเหมือนกัน ดูต่อไปก่อนแล้วกัน]
…
ทั้งสามคนนำโดยหนิงหนิงเลี้ยวซ้ายไปทันที
สองคนที่เดินตามหลังก็ไม่ได้ถามว่าทำไมต้องเดินมาทางนี้ พวกเขาเพียงเงียบกริบและเดินตามมา
เดินไปได้สักพัก ผู้ชมก็เริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติ
[ทางนี้เดินสบายขนาดนี้เลยเหรอ?]
ผู้ชมสังเกตเห็นว่าทั้งสามคนนั้นเดินได้อย่างมั่นคง ราวกับว่ากำลังเดินอยู่บนถนนธรรมดา
แต่ที่นี่มันเป็นป่าที่แทบไม่มีคนเดินผ่านนะ
ดูจากอีกสองทีมก็รู้ได้เลยว่าเส้นทางนั้นเดินยากแค่ไหน
พื้นลื่นมาก ต้องระมัดระวังในการก้าวเดิน เพื่อป้องกันการลื่นล้ม
ยังต้องก้มหัวและคอยระวังกิ่งไม้ตามลำต้นเป็นระยะ ๆ
ตั้งแต่ลงจากเฮลิคอปเตอร์มาจนถึงตอนนี้ ก็ยังเดินมาไม่ได้ไกลเท่าไร
ไม่ต้องพูดถึงหนิงหนิงกับซูเจาที่ใส่กระโปรงมาด้วย
เมื่อเทียบกับอีกสองทีม การเดินของพวกเขาทั้งสามคนดูราบรื่นกว่าอีกสองทีมอย่างเห็นได้ชัด ตลอดทางไม่ค่อยมีวัชพืชและกิ่งไม้กีดขวาง
หนิงหนิงที่เดินนำหน้า จ้องมองไปข้างหน้าอย่างไม่วอกแวก
ซูเจาที่เดินตามหลังอยู่ยังมีอารมณ์สังเกตดูดอกไม้ข้างทาง
ถ้าไม่รู้เรื่องอะไร คงคิดว่าพวกเขามาเที่ยวพักผ่อนกัน
[ซูเจาพูดถูก กลุ่มของพวกเขาดูชัดเจนว่ามาเที่ยวพักผ่อนกันจริง ๆ]
[แปลกมากเลย พวกเขาทำได้ยังไงนะ ถึงหาเส้นทางที่สมบู
