ว่างระหว่างวัยเนี่ยนะ จะทำให้ฉันหัวเราะตายอยู่แล้ว]
ข้อความเหล่านี้ล้อเล่นกันไป บรรยากาศผ่อนคลายขึ้นบ้าง
แต่บรรยากาศแบบนี้ก็ไม่ได้คงอยู่นานนัก
[ซูเจาอยู่ไหน หวังโหย่วในฐานะรุ่นพี่อาวุโสยังมาถึงแล้ว แล้วทำไมเธอยังไม่มาอีก?]
[แขกรับเชิญของรายการกรีนวิลเดอร์เนสก็มาถึงโรงแรมแถวนี้ตั้งแต่คืนก่อนไม่ใช่หรอ เธอกล้าดียังไงมาช้ากว่าหวังโหย่ว?]
[แขกรับเชิญอีกทีมยังต้องนั่งเครื่องบินมา ถ้าสายก็พอเข้าใจได้ แต่ซูเจ้าทำไมถึงได้มาสาย?]
…
ข้อความคอมเมนต์ต่าง ๆ เริ่มโจมตีซูเจ้าอย่างรวดเร็วอีกครั้ง
เว่ยฉือขำจนหัวเราะออกมา
“นายก็เลือกแขกรับเชิญได้เก่งไม่ใช่น้อยนะ”
เจียงซั่ว : …
เขาก็มีความทุกข์ที่ไม่อาจพูดออกมาได้
วงการบันเทิงก็เป็นแบบนี้แหละ หลายครั้งการตัดสินใจต่าง ๆ ไม่ได้เป็นไปตามที่ตัวเองอยากเลือกหรอก
แน่นอนว่า คนเราไม่ได้เลือกเองด้วย
ถ้าให้เขาเลือก เขาจะกล้าเลือกซูเจาได้ยังไงกัน
ทั้งสองคนมองตากันแวบหนึ่ง เข้าใจความหมายทันที
เว่ยฉือตบไหล่เจียงซั่ว “ฉันเข้าใจนะ”
เหมือนเป็นเพื่อนร่วมชะตากรรมที่ต่างโอบไหล่กันไว้
เจียงซั่วถาม “แขกรับเชิญทางพวกนายมาถึงกันหรือยัง”
เว่ยฉือ “ตอนนี้น่าจะถึงโรงแรมแล้ว คาดว่าอีกสักพักก็คงมาถึง”
ทีมงานรายการพวกเราโตแล้วและแขกรับเชิญเพิ่งนั่งเครื่องบินมาจากเมืองหนิงเฉิงเมื่อเช้านี้
สถานที่เอาตัวรอดครั้งนี้ถูกกำหนดให้เป็นเทือกเขาอู๋เหมี่ยวที่มีชื่อเสียงระดับประเทศ ที่ได้ชื่อนี
