ไป มีหลายเรื่องที่ต้องส่งมอบงาน รวมถึงเรื่องสัญญาต่าง ๆ ที่เขาต้องไปดูด้วยตัวเอง
ส่วนหนิงหนิงนั้น สถานการณ์ของเธอค่อนข้างแปลก
ผู้ชมสังเกตเห็นว่า เธอดูเหมือนจะขี้เกียจมากขึ้นเรื่อย ๆ
ไม่อ่านหนังสือแล้ว เกือบครึ่งวันหมดไปกับการนอน
แค่ยกเก้าอี้มานั่ง แล้วก็เอนตัวพิงอย่างเกียจคร้าน พอหลับตาปุ๊บก็อาจจะผ่านไปหลายชั่วโมง
พวกเขาสงสัยกันว่า ถ้าไม่ติดว่าต้องไลฟ์สด เธอคงจะนอนบนเตียงทั้งวันไปแล้ว
[อย่างนี้มันไม่ดีหรอก จะไม่เตรียมอะไรไปสักอย่างเลยจริง ๆ เหรอ?]
[คุณคิดว่าหนิงหนิงจำเป็นต้องเตรียมด้วยเหรอ?]
[ทำไมจะไม่จำเป็น ถึงหนิงหนิงจะเก่งแค่ไหนแต่ก็ยังเป็นแค่คนธรรมดานะ ไปอยู่ในป่าจะไม่กินไม่ดื่มได้ยังไง?]
[เว้นแต่ว่า หนิงหนิงจะไม่กินไม่ดื่มแล้ว บำเพ็ญเพียรไปแล้ว]
[พูดเลอะเทอะไปได้ แม่มดก็คือแม่มด ผู้บำเพ็ญเพียรก็คือผู้บำเพ็ญเพียร มีแต่ผู้บำเพ็ญเพียรเท่านั้นที่ไม่ต้องกินข้าว]
[หนิงหนิงมีความสามารถแค่ไหนในป่า? จะไปล่าสัตว์เหรอ? สัตว์ป่าในภูเขาเป็นสิ่งต้องห้าม นี่เป็นกฎของรายการกรีนวิลเดอร์เนส]
[ฉันกล้าพนันเลยว่า หนิงหนิงไม่เคยดูรายการกรีนวิลเดอร์เนสแน่ ๆ]
[เมื่อไม่นานมานี้เธอเพิ่งดูไปไม่ใช่เหรอ?]
[…อย่ามาก่อกวนนะ ที่พูดถึงไม่ใช่นิยาย แต่เป็นรายการวาไรตี้ต่างหาก!]
[ถ้าไม่เตรียมตัว อย่างน้อยก็ควรดูรายการบ้าง ดูว่าคนอื่นเขาทำกันยังไง เวลาถึงตอนนั้นจะได้ไม่งงว่าต้องทำอะไร]
[หนิงเหนียนไม่มีเวลาก็พอเข้
