วเป็นคนสุดท้ายหรอก”
“เร็ว ๆ หน่อยสิ ให้ฉันได้เห็นสักทีว่าเป็นใครกันแน่!”
ยิ่งผู้ชมร้อนใจ พิธีกรก็ยิ่งดูใจเย็น
“ผมเป็นพิธีกรรายการรอบชิงชนะเลิศประจำปีมาหลายปีแล้ว ผมได้ส่งผู้คนมากมายออกจากเวทีนี้”
เขานึกย้อนความทรงจำ แล้วเริ่มพูดคุยกับผู้ชมอย่างเป็นกันเอง
“ไม่ทราบว่า ทุกคนยังจำได้ไหม ถึงคนที่เคยเดินออกไปจากเวทีนี้”
[จำได้แน่นอนสิ เพราะพวกเราติดตามดูทุกตอนนะ แต่ละวงก็ล้วนเกิดจากคะแนนโหวตที่พวกเราทยอยส่งให้ทีละใบ ทีละใบ]
[ตอนนี้มีคนเยอะแยะเลยที่กลายเป็นซุปเปอร์สตาร์ไปแล้ว]
[ใช่ แต่ละรุ่นก็มีนักเรียนเก่ากลับมา พวกเราก็เป็นเหมือนครอบครัวใหญ่ คนที่ก้าวออกไปจากเวทีนี้มีเยอะมากจริง ๆ]
[ในบรรดาคนที่ออกจากเวทีนี้ไป คนที่โด่งดังที่สุดก็คงเจียงเอี้ยนจือแหละ]
พอพูดถึงเจียงเอี้ยนจือ ความเห็นในคอมเมนต์ก็เหมือนชะงักไปชั่วขณะ
[ใช่ เขาอยู่รุ่นแรก รุ่นแรกที่ดังระเบิดก็เพราะการแสดงจัดอันดับของเขานั่นแหละ]
[ใช่ ฉันก็เริ่มติดตามรายการนี้จากคลิปของเขาเหมือนกัน]
เมื่อพูดถึงเจียงเอี้ยนจือ ความรู้สึกเศร้าของทุกคนก็ถูกปลุกขึ้นมาอีกครั้ง
[พูดได้แค่ว่า ชะตาชีวิตช่างเล่นตลก ถ้าไม่ได้เจอคนเลว ๆ อย่างจี๋ซังชิง ด้วยความสามารถและความมุ่งมั่นของเขา ป่านนี้คงเป็นซูเปอร์สตาร์ระดับท็อปไปแล้ว]
[น่าเสียดายจริง ๆ น่าเสียดายมาก ๆ เลย]
[เฮ้อ]
ผู้ที่ได้แต่มองดูอยู่ห่าง ๆ นอกจากจะรู้สึกเจ็บปวดใจแล้ว ก็คงได้แต่พูดว่าน่าเสียดาย
