เธอได้เข้ามาถึงหลังเวทีเลย เธอรู้สึกอยากรู้อยากเห็น จึงเหยียดคอมองไปรอบ ๆ
รอบชิงชนะเลิศเป็นงานใหญ่ หลังเวทีเต็มไปด้วยผู้คนมากมาย ทุกคนต่างยุ่งวุ่นวาย
ขณะที่จี๋เสี่ยวเสี่ยวกำลังดูอย่างสนุกสนาน จี๋ซางเริ่มรู้สึกอับอาย “พี่จะเลิกมองไปทั่วได้หรือยัง ทำเหมือนไม่เคยเห็นมาก่อนไปได้”
จี๋เสี่ยวเสี่ยวพึมพำ “พูดเหมือนนายเคยเห็นมาก่อนอย่างนั้นแหละ”
จี๋ซางทำหน้ารังเกียจ “ถึงผมไม่เคยเห็น ก็ไม่ได้ทำตัวแบบพี่หรอกนะ น่าอายจริง ๆ”
จี๋เสี่ยวเสี่ยวกัดริมฝีปากพลางพูดว่า “ฉันไม่เหมือนนายนี่”
เธอพูดเสียงเบามาก มีแค่หนิงหนิงเท่านั้นที่ได้ยิน
พวกเขารออยู่หลังเวทีประมาณหนึ่งชั่วโมง ก่อนเริ่มการแสดงยี่สิบนาที แขกรับเชิญถูกนำไปยังที่นั่งวีไอพีด้านล่างเวที
ด้านล่างเวทีคนแน่นขนัดไปหมด เมื่อเทียบกับคอนเสิร์ตของเมิ่งซี ไฟแท่งเชียร์ที่นี่ดูหรูหราฟู่ฟ่ากว่า มีสีสันหลากหลาย
ทั้งยังมีป้ายผ้าและป้ายไฟหลากหลายรูปแบบด้วย ยังไม่ทันเริ่มการแสดงอย่างเป็นทางการ บรรยากาศด้านล่างเวทีก็คึกคักไปด้วยเสียงเชียร์ที่ดังก้องไปทั่วสนาม
แม้แต่คนที่ไม่ค่อยตื่นเต้น เมื่อได้อยู่ในบรรยากาศแบบนี้ ก็พลอยถูกอารมณ์พาไปด้วยอย่างรวดเร็ว
การนับถอยหลังสิ้นสุดลง จอใหญ่ดับมืดไปสิบวินาที
เมื่อไฟสว่างขึ้นอีกครั้ง มีเหล่าวัยรุ่นยืนอยู่บนเวที ใบหน้าเปี่ยมด้วยรอยยิ้ม มองดูผู้ชมด้านล่างที่มาเพื่อพวกเขา
แสงไฟส่องประกายระยิบระยับ เสียงดนตรีค่อย ๆ ดังขึ้น
