บทที่ 395 เว่ยหลาน เอนเตอร์เทนเมนต์
หนิงเหนียนมองเธอด้วยความรู้สึกสงสาร
เขาครุ่นคิดอยู่นาน ก่อนจะพูดว่า “ไม่ว่าจะยังไง นั่นก็เป็นทางเลือกของเขาเอง เขาไม่อยากให้คุณต้องเสียสละเพื่อเขาอีกต่อไป มันมากพอแล้ว และ” เขาหยุดชั่วครู่ แล้วพูดต่อว่า “ผมคิดว่า ในฐานะไอดอล เขาน่าจะหวังให้การมีตัวตนของเขาเป็นแบบอย่างที่ดี และหวังว่าคุณจะจดจำความรักที่เขามีนี้ไว้ ใช้ชีวิตต่อไปให้ดี และรักตัวเองให้มากขึ้นด้วย”
นับว่าหายากที่เขาจะพูดประโยคยาว ๆ แบบนี้กับคนนอก
ไป๋ฮวนฟังจบแล้วพยักหน้าน้ำตาคลอ
แม้เวลาจะผ่านไปเพียงห้านาที แต่ไป๋ฮวนกลับรู้สึกว่ามันช่างยาวนานราวกับหลายปี
ประตูเปิดออก หนิงหนิงเดินออกมา
เธอเบี่ยงตัวหลบไปด้านข้าง เปิดทางให้เห็นด้านหลัง
แม้ว่าจะเตรียมใจไว้แล้ว แต่เมื่อเห็นเจียงเอี้ยนจือยืนอยู่กลางห้องผู้ป่วย กำลังยิ้มมองมาทางเธอ ไป๋ฮวนก็ไม่อาจกลั้นน้ำตาเอาไว้ได้
เจียงเอี้ยนจือพูดว่า “ร้องไห้ทำไม ผมลุกขึ้นยืนได้แล้วนะ มันเป็นเรื่องที่น่ายินดีไม่ใช่เหรอ”
ไป๋ฮวนเช็ดน้ำตาพลางยิ้มพูดว่า “ฉันแค่ดีใจมากเกินไปน่ะ”
หนิงหนิงพูดกับหนิงเหนียนว่า “ไปกันเถอะ”
เจียงเอี้ยนจือเรียกพวกเขาเอาไว้
“พวกเรามาฝึกซ้อมด้วยกันเมื่อมีเวลาว่างนะ หนิงเหนียน”
หนิงเหนียนตอบว่า “อืม ได้”
หนิงเหนียนและหนิงหนิงเดินเคียงบ่าเคียงไหล่กันออกจากโรงพยาบาล
แสงจันทร์คืนนี้ราวกับสายน้ำ ช่างอ่อนโยนเหลือเกิน
หนิงหนิงถามขึ้นมาอย่างกะทันห
