”
เจียงเอี้ยนจือพยักหน้า
“ผมจะตอบแทนเธอด้วยวิธีของผมเอง”
“คุณจะตอบแทนฉันด้วยวิธีไหนล่ะ?” ไป๋ฮวนถามอย่างงุนงง
เจียงเอี้ยนจือก้มมองขาของตัวเองแล้วยิ้มน้อย ๆ
เขามองหนิงหนิงแล้วพูดว่า “ผมขอคุยกับคุณตามลำพังได้ไหม”
ไป๋ฮวนรู้สึกร้อนรนจึงเรียกเขา “เจียงเอี้ยนจือ!”
หนิงหนิง “แน่นอนค่ะ ฉันจะไม่มาที่นี่ถ้าทำไม่ได้”
“ขอบคุณนะ” เจียงเอี้ยนจือยิ้มให้
“พวกคุณสองคน ฟังที่ฉันพูดหน่อยได้ไหม!” ไป๋ฮวนพูดอย่างร้อนรน
หนิงเหนียนคว้ามือของไป๋ฮวนแล้วลากเธอออกมาจากห้อง
เขาปิดประตู ในขณะที่ไป๋ฮวนยังพยายามจะวิ่งกลับเข้าไป
หนิงเหนียนพูดอย่างใจเย็นว่า “นั่นเป็นการตัดสินใจของเขาเอง คุณห้ามเขาไม่ได้หรอก”
มือที่กำลังจะเคาะประตูของไป๋ฮวนตกลงข้างลำตัว น้ำตาไหลรินอย่างไร้เสียง
เธอรู้ดี ต่อให้เธอเข้าไปข้างใน เธอก็ห้ามเจียงเอี้ยนจือไม่ได้อยู่ดี
เจียงเอี้ยนจือเป็นคนแบบนี้แหละ เมื่อตัดสินใจอะไรแล้ว เขาก็จะมุ่งไปข้างหน้าโดยไม่หันหลังกลับ
