็นประกายแวววาวแล้วเลื้อยจากไป มันไม่ได้มีท่าทีเป็นศัตรูกับเขาแต่อย่างใด
เจียงเอี้ยนจือเข้าใจแล้ว งูตัวนี้นี่เองที่ช่วยชีวิตเขาเอาไว้
ตอนนี้ เขากำลังสบตากับงูตัวนั้นอยู่
เขานึกว่างูตัวนี้ไปแล้วเสียอีก งูตัวนั้นยืดตัวขึ้น มันเอียงหัวมองประตู แล้วอ้าปากออก
เพชรเม็ดงามและกำไลทองร่วงลงมา
ตอนที่ตำรวจพังประตูเข้ามา งูได้เลื้อยหนีออกไปทางหน้าต่างแล้ว
และเจียงเส่ากับคนอื่น ๆ ก็ฟื้นขึ้นมาพอดีในตอนนั้น
เจียงเส่าลูบศีรษะที่ปวดราวกับจะระเบิด เขาจำได้เพียงแค่ว่า ตอนที่กำลังจะฆ่าเจียงเอี้ยนจือ สมองก็เกิดอาการปวดแปลบอย่างรุนแรง แล้วทุกอย่างก็ดับวูบไป
เขาสบถพลางลุกขึ้นยืน
“แม่ง นี่มันฝีมือแกใช่ไหม เจียงเอี้ยนจือ?”
เพิ่งฟื้นขึ้นมา สมองยังไม่ค่อยแจ่มใส ยังไม่ทันรู้ตัวว่ามีอะไรผิดปกติ และกำลังจะทำตามที่จี๋ซังชิงสั่ง คือฆ่าเจียงเอี้ยนจือให้ได้
แต่พอเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นตำรวจหลายนายยืนอยู่ตรงหน้าด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
เจียงเส่าที่ยังตกตะลึงอยู่ก็ถูกใส่กุญแจมือเข้าให้แล้ว
มองดูกุญแจมือสีเงินตรงหน้า เจียงเส่าถึงได้รู้สึกตัว สติกลับมาชัดเจนแล้วในที่สุด
ขาอ่อนยวบลงไป
แต่น่าเสียดาย สายเกินไปเสียแล้ว
เจียงเอี้ยนจือถูกตำรวจประคองให้ลุกขึ้นยืน
ขณะที่นั่งอยู่บนรถตำรวจที่กำลังมุ่งหน้าไปโรงพยาบาล เจียงเอี้ยนจือขอให้ตำรวจเปิดหน้าต่างรถ
แสงไฟในเมืองระยิบระยับ สายลมอ่อน ๆ ปัดผ่านใบหน้าของเขา
เจียงเอี้ยนจือมองทิวทัศน์ที่
