น้า
หนิงหนิงมองออกไปนอกแถว เห็นเด็กสาวคนหนึ่งสวมชุดกระโปรงเจ้าหญิงสีน้ำเงินเข้มยืนอยู่ตรงนั้น
ชุดกระโปรงตัวนี้ เมื่อไม่กี่วันก่อน หนิงหนิงเพิ่งเห็นเมิ่งสุ่ยกำลังตัดเย็บอยู่ ดูสวยดีทีเดียว
เมื่อได้ยินเสียงร้องไห้ ดวงตาของเธอก็แดงก่ำ
ไม่รู้ว่าการได้เข้าร่วมงานศพของตัวเองจะเป็นประสบการณ์แบบไหน
เมื่อหนิงหนิงมองมา เมิ่งซีก็โบกมือทักทายเธอ
หลังจากงานศพเสร็จสิ้น ทุกคนต่างแยกย้ายกันกลับ
หนิงหนิงยังคงอยู่ที่นั่น รออยู่สักพัก
หลังจากที่เมิ่งสุ่ยกับเกาชุ่ยหลานกล่าวลาคนอื่น ๆ แล้ว ก็เริ่มมองหาเธอไปทั่ว พอเห็นเธอ ดวงตาของพวกเขาก็เป็นประกายขึ้นมา
วันนี้พวกเขาทั้งสองคนไม่ได้ร้องไห้ แต่คอยยุ่งอยู่กับการปลอบใจคนอื่นตลอดเวลา
จี๋เสี่ยวเสี่ยวพูดว่า พวกเขาต้องเศร้าที่สุดแน่ ๆ แต่เพราะต้องจัดงานศพ ก็เลยต้องอดทนเอาไว้
หนิงหนิงมองพวกเขาทั้งสองคนที่เดินเข้ามา แต่กลับไม่ได้รู้สึกถึงอารมณ์ด้านลบจากทั้งคู่เลย
พวกเขาดูค่อนข้างมีความสุขด้วยซ้ำ
เมิ่งสุ่ยมองเธอด้วยความรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างมาก
“ขอบคุณนะ เมิ่งซีเล่าทุกอย่างให้พวกเราฟังแล้ว”
หนิงหนิง “พวกคุณเจอเธอแล้วเหรอ?”
เกาชุ่ยหลาน “เมิ่งซีเข้าฝันมาหาพวกเราทั้งสองคน”
มันเป็นเรื่องที่น่าอัศจรรย์จริง ๆ ที่ทั้งสองคนฝันเห็นเรื่องเดียวกัน
ในความฝัน เมิ่งซีดูมีความสุขมาก เธอบอกพวกเขาว่า เธอไม่ได้ไปยังยมโลก ตอนนี้เธอกำลังฝึกฝนอยู่กับชุนฮวา
เป็นฝีมือของหนิงหนิง หนิงหนิงเ
