กับเขาไม่ใช่คนแปลกหน้ากันหรอกเหรอ?”
ไป๋ฮวนเอ่ยถามในสิ่งที่ตัวเองสงสัย
พวกเราเป็นคนแปลกหน้ากัน นั่นไม่ผิด
เคยเจอกันไม่กี่ครั้ง และไม่ค่อยได้พูดคุยกันมากนัก
การพบเจอของพวกเรา มักจะผ่านหน้าจอที่เย็นชาเสมอ
แต่ว่า ดูสิ ถึงแม้จะเคยเจอกันแค่ไม่กี่ครั้ง ถึงแม้แต่ละครั้งที่เจอกันจะไม่เกินหนึ่งนาที
เจียงเอี้ยนจือก็ยังจำเธอได้
เขาต้องเข้าใจแน่ ๆ
ความรักที่เธอมีให้เขา ความคาดหวังที่เธอมีต่อเขา
ทุกครั้งที่เขายืนอยู่บนเวที เขาก็พยายามตอบสนองความคาดหวังนั้นของเธอด้วย
แค่นั้นก็เพียงพอแล้วไม่ใช่เหรอ
เจียงเอี้ยนจือได้มอบความหวังให้เธอ และตอนนี้ เธอก็อยากจะมอบความหวังนั้นคืนให้กับเจียงเอี้ยนจือ
หนิงหนิงส่ายหน้า
ไม่เข้าใจ เธอยังคงไม่เข้าใจอยู่ดี
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้พบคนที่เต็มใจจะเสียสละตัวเองเพื่อคนแปลกหน้า
ไป๋ฮวนพูดว่า “ดังนั้น ขอร้องล่ะ ฉันเต็มใจ”
เธอก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว
เธอดูรีบร้อนมาก
หนิงหนิง “คุณลองคิดดูอีกครั้งนะ”
วาเซียเอียงหัวมองดูหนิงหนิงอย่างสงสัย
ไป๋ฮวนรู้สึกร้อนใจ และยังไม่ยอมแพ้
“เจียงเอี้ยนจือทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ ได้โปรดช่วยเขาด้วย”
หนิงหนิงส่งสัญญาณให้หนิงเหนียนพาเธอออกไป
หนิงเหนียนพยายามอย่างหนักกว่าจะดึงเธอออกไปได้
หลังจากประตูปิดลง วาเซียพูดกับหนิงหนิงว่า “เธอถึงกับให้คนอื่นคิดทบทวนด้วยเหรอ?”
แต่ก่อนนี้หนิงหนิงไม่เคยทำแบบนี้เลย
ถ้าคนอื่นกล้าคิดทบทวน เธอจะจากไปทันที โดยไม่ลังเล
