ทุกสิ่งรอบตัวพร่าเลือนลง
ไป๋ฮวนมองดูเจียงเอี้ยนจือที่พยายามคลานเข้ามาหาเธอ
ไป๋ฮวนนึกถึงค่ำคืนแรกที่ได้พบเจียงเอี้ยนจือในชีวิตจริง
คืนก่อตั้งวง เธอยืนอยู่หน้าเวที ท่ามกลางฝูงชนที่พลุกพล่าน มองขึ้นไปบนเวที
นั่นเป็นครั้งแรกที่ไป๋ฮวนได้เข้าร่วมคอนเสิร์ต และเป็นครั้งแรก ที่เธอได้เห็นเจียงเอี้ยนจือโดยไม่ต้องผ่านหน้าจอที่เย็นชา
เด็กหนุ่มบนเวที ช่างสดใสงดงาม และดูห่างไกลเหลือเกิน
นั่นคือความฝันของเธอ เป็นความหวังที่เธอยึดมั่น
ทำไมมันถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้
เด็กหนุ่มที่เคยเปล่งประกายบนเวที กำลังค่อย ๆ คลานมาหาเธอทีละก้าว
ไป๋ฮวนพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง เธอร้องไห้จนหายใจไม่ทั่วท้อง
เจียงเอี้ยนจือเกาะลูกบิดประตูพยุงตัวลุกขึ้น มือของเขาถลอกเพราะคลานอย่างเร่งรีบ และที่หน้าผากก็มีเหงื่อซึมเต็มไปหมด
เขาไม่สนใจบาดแผลของตัวเอง รีบปลอบไป๋ฮวนทันที
“อย่าร้องไห้ อย่าร้องไห้ ผมไม่เป็นไร”
ไป๋ฮวนร้องไห้พลางอ้อนวอนเขา “เจียงเอี้ยนจือ บอกฉันมาเถอะนะ ให้ฉันช่วยคุณเอง”
เจียงเอี้ยนจือเคยเป็นคนที่ดึงเธอออกมาจากความสิ้นหวัง และตอนนี้ ถึงเวลาที่เธอจะช่วยเหลือเขาบ้างแล้ว
“คุณบอกฉันมา ฉันมีวิธีที่จะช่วยคุณได้”
สิ่งแรกที่เธอนึกถึงก็คือหนิงหนิง
จากสถานการณ์ปัจจุบันที่วิเคราะห์ดู หนิงเหนียนถูกผลักดันออกมารับเคราะห์อย่างเห็นได้ชัด
สตาร์ไลท์เล็งเห็นว่าหนิงเหนียนไม่มีเส้นสาย จึงสามารถจัดการได้ตามใจชอบ
แต่พวกเขาไม่คาดคิดว่า จ
