บทที่ 359 การใส่ร้ายป้ายสีเป็นเรื่องผิดกฎหมาย
เธอจำคำเตือนของหนิงหนิงได้ดี ไป๋ฮวนจึงไม่กล้าแสดงตัวมากเกินไปในการตามหาใครบางคน และไม่กล้าถามใครด้วย
แต่ค้นหามานานแล้ว ก็ยังหาหนิงหนิงไม่เจอ
ที่สถานที่จัดคอนเสิร์ตก็ไม่มี ในภูเขาก็ไม่มี และที่โรงแรมที่ทีมงานรายการเข้าพักก็ไม่มี
หน่วยสืบสวนพิเศษโทรมาเร่งให้เธอกลับไป
ไป๋ฮวนรู้สึกร้อนใจจนทนไม่ไหว เธอต้องช่วยเจียงเอี้ยนจือ
เวลาที่เธอหมดสติไปก็ล่วงเลยมานานมากแล้ว ถ้าปล่อยเวลาให้ล่วงเลยไปมากกว่านี้ เธอกลัวว่าเจียงเอี้ยนจือจะทนไม่ไหว
เธอยืนอยู่นอกโรงแรม กำลังกระวนกระวายใจ จู่ ๆ ก็มีคนตบไหล่เธอ
“กำลังทำอะไรอยู่?”
ไป๋ฮวนตกใจจนแทบตาย พอหันไปมอง ก็เห็นว่าเป็นหนิงหนิง เธอปรากฏตัวขึ้นมาอย่างไร้สุ้มไร้เสียง ราวกับแมว
ไม่สิ เธอมีแมวตัวหนึ่งติดตามมาด้วยจริง ๆ
“กำลังหาฉันอยู่เหรอ?”
ไป๋ฮวนไม่พูดอะไร
หนิงหนิงคิดว่าเธอคงตกใจจนพูดไม่ออก
ไป๋ฮวนได้สติกลับมา “ใช่ ๆ ฉันมีเรื่องสำคัญจะคุยกับคุณ”
“เข้าไปคุยกันข้างในเถอะ”
ไป๋ฮวนลังเลก่อนพูดว่า “ถ้าเข้าไปแบบนี้ต้องถูกจับได้แน่ ๆ”
หนิงหนิง “ถ้าตามฉันมา ไม่มีใครจับได้หรอก”
เธอหมุนตัวเดินนำไป๋ฮวนรีบเดินตามไปติดๆ
เมื่อพวกเขาเข้ามาในโรงแรม หนิงเหนียนก็กลับมาถึงก่อนแล้ว
เขาออกมาจากหลังเวที ก็ไม่เห็นหนิงหนิงแล้ว
หนิงเหนียนถามขึ้น “ขึ้นเขาไปเหรอ?”
หนิงหนิงพยักหน้า “ใช่”
เธอหันไปถามไป๋ฮวนที่อยู่ด้านหลัง “เรื่องนี้เกี่ยวข้อง
