ม่น้อย
สือเฉินทนดูต่อไปไม่ไหว เขาก้าวออกมาข้างหน้า
“มันเป็นการตัดสินใจกะทันหัน พวกเราเองก็เพิ่งได้รับแจ้ง”
หนิงหนิงรู้สึกว่า ความประทับใจที่มีต่อเขาไม่ได้แย่ขนาดนั้น เธอจำได้แค่ว่า คนคนนี้ดูเหมือนจะเป็นคนที่ไม่ค่อยมีตัวตนในวงเท่าไหร่
หนิงหนิงไม่ได้พูดอะไร
สือเฉินถอนหายใจเงียบ ๆ อย่างโล่งอก
จี๋ซังชิงยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกา “ขอโทษด้วยนะครับ เดี๋ยวต้องไปซ้อมการแสดงแล้ว พวกเราขอตัวก่อนล่ะ”
ก่อนจากไป เขายังเตือนหนิงเหนียนอย่างเอาใจใส่
“เหนียนเหนียน อย่าลืมซ้อมใหญ่นะ”
หนิงเหนียนไม่สนใจเขา
หลังจากที่พวกเขาไปแล้ว ก็เหลือแต่หนิงหนิงกับหนิงเหนียน
หนิงเหนียนพูดว่า “ขอโทษด้วยนะ ฉันไม่รู้เรื่องนี้มาก่อนเลย”
หนิงหนิงตอบว่า “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับนายหรอก พวกเขาแค่อยากจะมาอาศัยกระแสความดังของนายเท่านั้นแหละ”
เธอใช้คำศัพท์ที่เพิ่งเรียนรู้มาใหม่ทันที
ได้ยินหนิงหนิงพูดแบบนั้น หนิงเหนียนถึงกับหลุดขำออกมา
หนิงหนิงถาม “นายไม่ได้ขึ้นเวทีมานานแล้วสินะ”
เธอจำได้ว่า ก่อนรายการพวกเราโตแล้ว หนิงเหนียนแทบจะไม่มีงานเลย ไม่ต้องพูดถึงการขึ้นเวทีเลย
ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ เขาก็คงไม่มีโอกาสได้เข้าร่วมรายการนี้
หนิงหนิงพูดว่า “ในเมื่อโอกาสลอยมาถึงหน้าประตูแล้ว ไม่คว้าไว้ก็เสียเปล่านะ”
จากการสังเกต หนิงเหนียนชอบร้องเพลงและเต้นมาก ที่ผ่านมา ตอนอยู่ในวิลล่าก็ซ้อมทุกวัน
“ยังไงเขาก็ร้องและเต้นได้ไม่ดีเท่านาย เกาะกระแสไปก็ไม่ได้ผล
