ฟลอร์เต้นรำฉาบย้อมไปด้วยสีแดงฉาน
สองศพไร้ศีรษะทอดกายลงบนพื้น
ไม่มีใครส่งเสียงแม้แต่คนเดียว ทุกสายตาจับจ้องไปยังร่างเหล่านั้น แล้วจึงหันไปทางเจ้าภาพ
[ส่งใครสักคนมาทำเก็บกวาดขยะตรงนี้ให้หน่อยครับ แล้วเราจะได้กลับมาเริ่มงานเต้นรำกันต่อ]
“…..”
ร่างไม่มีหัวสองคนปรากฏตัวจากทางเข้าของห้องและเดินตรงมายังศพบนพื้น พวกเขาลากศพออกไปพลางทิ้งรอยเลือดยาวเหยียดสีแดงไว้เป็นทาง
ผมทำได้เพียงลอบกลืนน้ำลายเงียบ ๆ ขณะจ้องมองภาพตรงหน้า
ในเวลาเดียวกัน ผมก็หันกลับไปมองเจ้าภาพที่หยิบเครื่องดื่มอีกแก้วขึ้นมา
‘คราวนี้เขาจะให้พวกเราทำอะไรอีกล่ะ? ฉัน… ไม่คิดว่าตัวเองจะเต้นได้อีกรอบแล้วนะ’
ผมไม่สามารถเรียกไนท์วอล์กเกอร์ออกมาได้อีกต่อไป
มันตายไปแล้ว
แค่เรื่องนี้ก็ทำเอาผมปวดหัวไปหมด ผมรู้ดีว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าผมเรียกมันออกมาอีกครั้ง เพราะฉะนั้นผมจึงทำไม่ได้
ผมทำไม่ได้เด็ดขาด
[ระหว่างที่รอคนทำความสะอาดจัดการกับพวกนั้น… เรามาเปลี่ยนบรรยากาศกันหน่อยดีไหมครับ?]
เปลี่ยนบรรยากาศงั้นเหรอ?
หัวใจผมเต้นแรงจนกระแทกกับหน้าอก
ไอ้เจ้าภาพบ้านี่มันจะทำอะไรอีก?
[ผมสังเกตเห็นอะไรบางอย่างที่น่าสนใจน่ะครับ ถึงทุกคนจะสวมหน้ากากอยู่ แต่ดูเหมือนว่าพวกคุณบางคนจะรู้จักกันนะครับ]
[การเคลื่อนไหวของพวกคุณน่ะเหรอ
