ลอร์เต้นรำอีกครั้งหนึ่ง
ผมรู้สึกหายใจไม่ออกเมื่อเห็นภาพดังกล่าว ท้องไส้บิดมวนยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ ร่างกายเกร็งไปหมดทุกส่วน
หลังจากนั้นไม่นาน เหล่าคนทำความสะอาดก็เข้ามาในห้องและเริ่มเก็บกวาดคราบบนพื้น พร้อมกับลากศพออกไป
[เท่านี้ก็เป็นเลขคู่แล้ว! ทีนี้ทุกคนก็จะมีคู่เป็นของตัวเอง เยี่ยมไปเลยใช่ไหมล่ะครับ?]
เจ้าภาพดูพอใจกับตัวเองมาก ฝ่ามือชูแก้วขึ้นสู่อากาศ
จากนั้นเขาก็เล็งสายตาไปที่อีกคนหนึ่ง
เธอสวมชุดราตรีสีแดงยาวสง่างาม ใบหน้าถูกบดบังด้วยหน้ากากสีแดงดูเข้าคู่กับชุด
ทั่วทั้งร่างกายของเธอแข็งทื่อทันทีที่สัมผัสได้ถึงสายตาของเจ้าภาพ
[คุณครับ!]
“ไม่นะ ฉัน… ฉันไม่…!”
หญิงสาวในชุดราตรีแดงส่ายศีรษะอย่างว่องไว พยายามปฏิเสธสิ่งที่เธอกำลังจะถูกขอให้ทำทุกวิถีทาง
ใบหน้าที่เผยให้เห็นเพียงครึ่งหนึ่งของเธอนั้นซีดเผือด อาการสั่นเทาของร่างกายไม่อาจทรยศความหวาดกลัวที่ตัวเธอกำลังเผชิญอยู่ได้
[ใช่แล้ว ต้องเป็นคุณเท่านั้น]
การตัดสินใจของเธอฟังดูสมเหตุสมผล
…แต่มันไม่สำคัญเลยสักนิด
[คุณเป็นคนเล่นเปียโน ผมหวังว่าคุณจะเล่นเพลงที่น่าอัศจรรย์ให้พวกเราทุกคนได้เต้นรำกันนะครับ]
ใบหน้าของหญิงสาวซีดหนักยิ่งกว่าเก่า
ผมมองไปรอบข้าง
พอสังเกตเห็นถึงสีหน้าของเธอ รวมถึงคนอื่น ๆ อีกสองสามคนแล้ว ผมบอกได้เลยว่าฉากนี้
