บทที่ 98 ความรู้สึกแค้นเคืองของนาน่า
ตรงหน้าหนิงหนิงมีจานไข่เจียวผัดน้ำมันหอยสีเหลืองทองส่งกลิ่นหอมฟุ้ง
เธอได้กลิ่นหอมนั้น จึงคีบไข่ชิ้นหนึ่งเข้าปาก
นาน่าถามอย่างระมัดระวัง “รสชาติเป็นยังไงบ้างคะ?”
ดวงตาคล้ายดอกท้อของหนิงหนิงหรี่ลง น้ำเสียงสดใส “อร่อย”
หนิงเหนียนพยักหน้าเห็นด้วย
อร่อยจัง
หนิงหนิงไม่มีเวลาพูดคุย เธอลองชิมอาหารบนโต๊ะทุกอย่างและรู้สึกพอใจมาก
ข้าวในชามของเธอหายไปครึ่งชามอย่างรวดเร็ว
เธอเงยหน้าถามหนิงเหนียนว่า “มีอะไรหรือเปล่า มีธุระอะไรเหรอ?”
เธอสังเกตเห็นว่าหนิงเหนียนแอบมองเธอเป็นพัก ๆ
หนิงเหนียนส่ายหน้า “ไม่มี”
เขารู้สึกโล่งอกไปครึ่งหนึ่ง
จากที่มองภายนอกดูเหมือนหนิงหนิงจะไม่ได้รับผลกระทบจากคำวิจารณ์บนโลกออนไลน์เท่าไหร่
หนิงหนิงไม่ได้ถามอะไรมาก แล้วก็กินต่อ
แม้เธอจะกินเร็วแต่ก็ดูสง่างามมาก
หนิงเหนียนแม้จะเหลือมือเพียงข้างเดียว แต่การทานอาหารของเขาก็ยังดูสง่างาม ช้า ๆ และเป็นระเบียบ
คนหล่อ แม้แต่ตอนกินข้าวก็ยังดูดี
แต่ว่า…
ส่วนวาเซียที่นั่งอยู่ข้าง ๆ หนิงหนิงนั้นไม่ได้พิถีพิถันขนาดนั้น มันกลืนอาหารเข้าไปทั้งคำ จนน้ำมันเลอะปากไปหมด
แต่ก็นั่นแหละ มันเป็นแมวตัวน้อย และไม่ว่าแมวตัวน้อยจะทำอะไรก็ล้วนน่ารักไปเสียหมด
นาน่าเคยได้ยินเรื่องนี้ตอนอยู่ชั้นสาม แต่พอได้เห็นแมวยืนกินข้าวอยู่ข้างโต๊ะด้วยตาตัวเอง ภาพที่เห็นนั้นช่างสร้างความประทับใจอย่างแรง
พวกเขาต่างมีจุดร่วมกันคือกินอ
