ี ๆ ทำไมเธอต้องรู้สึกไม่มั่นใจด้วย
ในเรื่องนี้หนิงหนิงต่างหากที่เป็นฝ่ายทำผิดต่อเธอ
หนิงหนิงเป็นคนผลักเธอตกน้ำ
ตอนนั้นแม่ไม่ได้เอาเรื่องเพราะยังเห็นแก่ความสัมพันธ์กัน แต่เธอกลับรู้สึกน้อยใจเสียอีก
ตอนนี้เรื่องนี้ถูกขุดขึ้นมา มันก็สมควรแล้วที่หนิงหนิงจะต้องรับกรรมที่ตัวเองก่อ
ใครใช้ให้เธอทำเรื่องชั่วร้ายแบบนี้ล่ะ
ใช่ มันไม่เกี่ยวกับเธอสักหน่อย
เวินจี้เสวี่ย
ชื่อนี้เจียงฉือซิงก็คุ้นเคยดี
แค่เห็นในโทรศัพท์มือถือ ก็ไม่มีใครไม่รู้จักหรอก
เขายิ้มและรับบทละครที่เจียงเจินส่งให้ด้วยความเต็มใจ
หนิงเหนียนและหนิงหนิงปรากฏตัวพร้อมกันที่บันได พวกเขาเดินช้า ๆ
เจียงเจินและเจียงฉือซิงกำลังซ้อมบทละครอยู่ที่ชั้นล่าง
เจียงเจิน “เวินจี้เสวี่ย! อย่ามากเกินไปนักเลย ข้ากับเจ้าไม่เคยมีเรื่องบาดหมางอะไรกันมาก่อน ทำไมเจ้าถึงได้จงใจหาเรื่องข้าอยู่เรื่อย?”
เจียงฉือซิง “หึ ไม่มีเรื่องบาดหมางงั้นหรือ? มอบดาบไร้รอยมาให้ข้า นั่นคือสิ่งที่ข้ามอบให้ศิษย์พี่ใหญ่!”
เจียงเจิน “นี่คือของที่ศิษย์พี่มอบให้ข้า เป็นของดูต่างหน้าของพวกเราสองคน แล้วมันเกี่ยวอะไรกับคนนอกอย่างเจ้า?”
เจียงฉือซิง “คนนอกหรือ? ก็เพราะใครเล่า? ที่เป็นคนไร้ยางอาย”
ชั้นบน หนิงหนิงหยุดเดิน
[ฮ่า ๆ ของปลอมหยุดแล้ว เธอได้ยินหรือเปล่านะ?]
[เธอไม่ได้หูหนวกนี่ ต้องได้ยินแน่ ๆ]
[ของปลอมตอนนี้เธอรู้สึกแย่มากใช่ไหม?]
[ของปลอม เลิกแกล้งทำเป็นไม่สนใจได้แล้ว ฉันรู
