ไปขอโทษเจินเจินสิ เธอตาบอดหรือหูหนวกไปแล้วหรือไง?]
[คิดว่าตัวเองเป็นแม่มดแล้วคนอื่นไม่กล้าด่าเธอหรือไง?]
[เออ ทำต่อไปสิ เสแสร้งต่อไปเรื่อย ๆ ยังไม่ลืมบทบาทของตัวเองสินะ?]
ข้อความแชตพุ่งกระจายด้วยคำด่าทอ
พวกเขาคิดผิดไปแล้ว
หนิงหนิงเธอไม่รู้เรื่องอะไรเลยจริง ๆ เพราะเธอไม่ได้ดูโทรศัพท์เลย
แต่ก่อนที่จะดูโทรศัพท์ก็เพื่อคุยกับหนิงเหนียนว่าจะกินอะไรดี
ตอนนี้หนิงเหนียนบาดเจ็บ เลยไม่ได้ไปทำงานที่บริษัทด้วย
มีเรื่องอะไรเดินมาสองก้าวก็คุยกันได้แล้ว
โทรศัพท์เธอก็ไม่ดูอีกต่อไป
เมืองนี้เสียงดังเกินไป หนิงหนิงจึงชินกับการลดทอนความสามารถในการได้ยินของเธอ
ไม่ว่าในโลกออนไลน์จะวุ่นวายสับสนอลหม่านแค่ไหน หนิงหนิงก็ไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น
ต่อให้มีคอมเมนต์ด่าทอรุนแรงแค่ไหน หนิงหนิงก็ไม่ได้ยินอยู่ดี
มีเสียงเคาะประตู
วาเซียไปเปิดประตู
“อาหารเสร็จแล้วค่ะ” เสียงผู้หญิงแปลกหน้าดังมาจากหน้าประตู
เสียงหวานใส ฟังดูไพเราะดี
หนิงหนิงวางหนังสือลง แล้วลุกขึ้นยืน
เธอเปิดประตู
ด้านนอกมีเด็กสาวคนหนึ่งยืนอยู่
สวมชุดเมดสีขาวดำ ผมรวบเป็นหางม้าและติดดอกกุหลาบไว้
บนใบหน้าของเธอสวมหน้ากากผีเสื้อ
มีผีเสื้อที่กำลังลุกไหม้บินว่อนอยู่รอบตัวเธอ
ผู้ชม ??
พวกเขาเห็นอะไรกัน?
สาวใช้ผีเหรอ!
ช่วยด้วย!
