ให้’
หนิงเหนียนลองอีกครั้ง คราวนี้แขวนสำเร็จ ผีเสื้อกลับมาบินเต้นระบำบนผนังอีกครั้ง
ดวงตาของนาน่าที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าโปร่งจ้องมองภาพแขวนอย่างไม่วางตา
เธอรู้สึกร้อนวูบขึ้นมาที่หน้าอกอย่างกะทันหัน
เธอยกมือลูบหน้าอก
หนิงหนิงโบกพัดไปมาพลางพูดว่า “เรียบร้อย ฉันทำตามสัญญาแล้ว สัญญาระหว่างคุณกับฉันสมบูรณ์แล้วนะ”
นาน่าไม่ได้สนใจลึกลงไปว่าสัญญาที่ทำขึ้นนั้นมีความหมายว่าอะไร
หนิงหนิงมองไปที่คนอื่น ๆ แล้วพูดอย่างช้า ๆ ทีละคำว่า “ฉันไม่สนใจว่าคุณเป็นใครหรือมีความคิดอะไรติดค้างอยู่ แต่ตั้งแต่วินาทีที่คุณตกลงกับฉัน คุณก็คือพี่เลี้ยงที่ฉันหามาให้หนิงเหนียน”
“ก่อนที่หนิงเหนียนจะหายดี และเพื่อให้งานของคุณสำเร็จ คุณต้องอยู่ที่วิลล่า ห้ามไปไหนทั้งนั้น”
“เข้าใจแล้วใช่ไหม?” หนิงหนิงถามนาน่าอีกครั้ง
นาน่าคลายมือที่กำแน่นออกพยักหน้ารับ “ค่ะ ตั้งแต่นี้ไปฉันจะตั้งใจทำงานให้ดี ๆ”
น้ำเสียงแฝงไปด้วยรอยยิ้มบาง ๆ
เฉินมู่และคนอื่น ๆ ชะงักไปครู่
ตอนนี้นาน่าที่อยู่ตรงหน้าหนิงหนิงมีท่าทางที่เรียบร้อยน่ารัก
ถ้าไม่บอกคงไม่มีใครรู้เลยว่าเธอเป็นผี
และมันตัดกับชุดเดรสสีดำของหนิงหนิง
รวมถึงหนิงเหนียนที่สวมเสื้อเชิ้ตสีดำด้วย
แถมยังมีแมวดำตัวหนึ่งอยู่แทบเท้า
จะพูดยังไงดีนะ
มันดูกลมกลืนกันอย่างประหลาด พอนาน่าอยู่ในนี้แล้วไม่รู้สึกขัดแย้งเลย
เฉินมู่พูดว่า “งั้นก็ได้ครับ ตอนนี้คงต้องให้นาน่าอยู่ที่นี่ก่อน”
จี๋ซางรีบพูดขึ้นมาทันท
