้น
พวกเขาแต่งกายด้วยชุดคลุมสีดำ ถือลูกแก้วคริสตัล และมีแมวดำ ทำตัวเหมือนกำลังเล่นคอสเพลย์กันทุกวัน
แค่นั้นแหละ
แมวดำ
จี๋หยวนชิงจ้องมองแมวดำที่อยู่บนตักของหนิงหนิงอย่างกระทันหัน
ดวงตาของแมวกับคนสบประสานกัน
ดวงตาสีเขียวมรกตของวาเซียเปล่งประกายวูบวาบราวกับแสงริบหรี่
ชุดกระโปรงสีดำ แมวดำ
หนิงหนิงกับการแต่งกายแบบนี้
ช่างคล้ายกับการแต่งกายของแม่มดตามบันทึกในสมัยโบราณ
รวมถึงบุคลิกลึกลับของเธอด้วย
ไม่จริงใช่ไหม?
จี๋หยวนชิงรู้สึกตกใจอยู่บ้าง
ความคิดมากมายผุดขึ้นในใจ เขาพลันนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้
แต่ว่าเป็นไปได้ยังไงกัน
ไม่ต้องพูดถึงว่าวิชาเวทมนตร์ได้เสื่อมถอยลงไปแล้ว
แค่พูดถึงตัวหนิงหนิงเองจากที่เขารู้มา ตระกูลเจียงก็ไม่ได้ใส่ใจเธอเท่าไหร่ ตั้งแต่เด็กจนโต เธอไม่เคยไปต่างประเทศเลย แล้วจะมีโอกาสได้เรียนวิชาเวทมนตร์ได้ยังไง
อีกอย่างอุปกรณ์มาตรฐานของแม่มดอย่างลูกแก้วคริสตัลและไม้กายสิทธิ์ หนิงหนิงก็ไม่มีสักอย่าง
หนิงหนิงคงจะเรียนรู้แต่เรื่องไม่เป็นเรื่อง
จี๋หยวนชิงยืนยันความคิดของตัวเอง แต่กลับรู้สึกว่าตัวเองลืมอะไรบางอย่างไป
หนิงหนิงก้มหน้าลง หยิบกระเป๋าประหลาด ๆ ของเธอขึ้นมา ไม่รู้ว่ากำลังหาอะไรอยู่
หนิงเหนียนถาม “หาอะไรอยู่?”
“เจอแล้ว”
เห็นเธอหยิบลูกแก้วคริสตัลออกมาจากกระเป๋า
ภายในลูกแก้วคริสตัลมีหิมะโปรยปรายลงมา
คนอื่น ๆ มองดูลูกแก้วคริสตัลในมือเธอ แล้วเหลือบมองกระเป๋าขนาดเท่าฝ่ามือ
กระเป
