ูดต่อว่า “ตอนเวลาเจ็ดโมงสิบห้านาที บนข้อมือของเธอมีรอยแผลจากมีดห้ารอย เธอยืนอยู่บนบันไดเป็นเวลาสิบนาที หลังจากผ่านไปสิบนาที รอยแผลบนข้อมือเธอหายไปสองรอย”
“ง่าย ๆ แค่นั้นแหละครับ”
จี๋ไหลพูดจบ
จี๋หยวนชิงถึงบางอ้อ “อ้อ เป็นแบบนี้นี่เอง”
คอมเมนต์ในไลฟ์ก็พากันเข้าใจในทันที พวกเขาเริ่มทยอยส่งเข้ามามากมาย
[เป็นอย่างนี้นี่เอง!]
[ว้าว สังเกตละเอียดมากเลย]
จี๋หยวนชิงแสดงสีหน้าเสียใจ “ฉันนี่มันสะเพร่าจริง ๆ เป็นความผิดของฉันเอง”
[ฮ่า ๆ ๆ คุณชายจี๋ ตอนนั้นคงจะตื่นเต้นเกินไปเลยไม่ทันสังเกตสินะ]
[คราวหน้าก็อย่าได้สะเพร่าแบบนี้อีกนะคุณชายจี๋]
…
มีเพียงกลุ่มลูกคนรวยที่มองหน้ากันไปมาอย่างงุนงง
หา?
แค่นี้เองเหรอ?
เขาพูดอะไรกัน?
จี๋เซายิ่งสงสัยมากขึ้นเรื่อย ๆ “พี่ชาย มันหมายความว่ายังไงอ่ะ?”
จี๋หยวนชิงกำลังจะอธิบาย
แต่หนิงหนิงดูสงสัยมากกว่าเธอเสียอีก “นี่ขนาดนี้แล้วยังไม่รู้อีกเหรอ?”
จี๋เซา “ทำไมฉันต้องรู้ด้วยล่ะ?”
หนิงหนิงเหลือบมองพวกเขาก่อนจะพูดว่า “ก็เพราะว่ามันเป็นความรู้พื้นฐานที่ต้องอ่านเพิ่มเติมตั้งแต่ชั้นประถม พวกคุณไม่เคยอ่านหนังสือกันเลยหรือไง?”
จี๋เซาและบรรดาลูกคนรวยคนอื่น ๆ ??
หนิงหนิงหันไปพูดกับน้องชายว่า “หนิงเหนียนนายช่วยอธิบายให้พวกเขาฟังหน่อยว่าเรื่องมันเป็นยังไง”
หนิงเหนียนพยักหน้ารับ
หนิงเหนียนเอ่ยราวกับท่องหนังสือ “โดยปกติเวลาคนเราตายแล้วกลายเป็นวิญญาณ รูปลักษณ์ภายนอกจะคงอยู่ในสภา
