งหาร่างทดแทนได้แล้ว ภาพมายานี้จะจบลงใช่ไหม? พวกเราก็จะออกไปได้ใช่ไหม?” พวกเธอไม่ได้สนใจว่าหนิงหนิงจะตายหรือไม่ พวกเธอแค่อยากรู้ว่าตัวเองจะออกไปได้หรือเปล่า
หนิงเหนียนเม้มริมฝีปากแน่น สายตาเปลี่ยนเป็นดุร้ายในทันที
จี๋เซารู้สึกกลัวเมื่อเห็นสายตาของเขา “ฉันก็แค่ถามดูเป็นอะไรไปเล่า ฉันกลัวนี่นา ถ้าเกิดว่ามันต้องหาตัวตายตัวแทนไปเรื่อย ๆ พวกเราก็จะติดอยู่ที่นี่จนตาย คำถามของฉันมันผิดตรงไหน? นายมีเครื่องรางคอยคุ้มครองอยู่แล้วก็เลยไม่เป็นอะไร แน่นอนว่านายคงไม่เข้าใจความรู้สึกของพวกเรา”
เธอสังเกตเห็นแล้ว ผีเสื้อของหนิงหนิงคอยปกป้องหนิงเหนียนตลอดเวลา เขาจึงไม่ได้รับอันตรายใด ๆ เลย
จี๋หยวนชิงรีบพูดแทรกขึ้นมา “พวกคุณทุกคนวางใจได้ ยังไงก็ต้องออกไปได้แน่นอน”
เยี่ยมไปเลย!
จี๋เซาพยายามระงับความตื่นเต้นเอาไว้
ถ้างั้นให้หนิงหนิงตายอยู่ข้างในนั่นแหละดีแล้ว เธออยากออกไปจากที่นี่เร็ว ๆ ที่นี่น่ากลัวเหลือเกิน
เจียงเจินยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยจนแทบไม่สังเกตเห็น
ช่างเป็นเรื่องที่ดีจริง ๆ
[นี่มันหมายความว่าอะไร?]
[หมายความว่าอะไรน่ะเหรอ ก็หมายความว่าของปลอมนั่นจบแน่ ๆ]
[จริงเหรอ?]
[คุณชายจี๋พูดออกมาขนาดนี้แล้ว เธอยังจะรอดได้อีกเหรอ?]
[นี่มัน…]
[ก็สมควรแล้วนั่นแหละ ใครใช้ให้เธอวิ่งเข้าไปเองล่ะ]
[ใช่ไหมล่ะ ขนาดคุณชายจี๋ยังไม่เข้าไปเลย แต่เธอดันวิ่งเข้าไปเอง จะไปโทษใครได้ล่ะ]
[ผีผู้หญิงนั่นได้ร่างทดแทนไปฟรี ๆ เลย
