ยของเธอเปียกชุ่ม ทำให้ชุดนอนลายหมีที่เธอสวมอยู่เปียกโชก เธอแทบจะลืมตาไม่ขึ้น หนิงหนิงเงยหน้าขึ้นตั้งใจจะปิดก๊อกน้ำ
เธอพบว่าตัวเองขยับไม่ได้
เธอยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น ขณะที่น้ำค่อย ๆ ไหลไม่เร็วไม่ช้า
รอจนกระทั่งน้ำท่วมขึ้นมาเลยน่อง เธอก็เห็นตัวเองยื่นมือออกไปปิดก๊อกน้ำ
เธอทรุดตัวลงนั่ง พิงกับอ่างอาบน้ำ
มือขวาของเธอกำด้ามมีดแน่น เธอนั่งนิ่ง ๆ อยู่อย่างนั้น ราวกับว่าเวลาผ่านไปเนิ่นนานแสนนาน
ผนังสีขาวที่อยู่ตรงข้ามเริ่มบิดเบี้ยว ปรากฏใบหน้าแมวสีดำขนาดมหึมาขึ้นบนผนัง
ดวงตาสีเขียวสองดวงบนใบหน้าแมวนั้นจ้องมองมาที่เธออยู่สองสามวินาที จากนั้นใบหน้าแมวก็ถอยกลับไปอย่างไม่พอใจนัก ผนังก็กลับคืนสู่สภาพเดิม
ในที่สุดเธอก็ขยับตัวได้
เธอยกมือขวาขึ้นกำมีดไว้แน่น แล้วลองทาบลงบนข้อมือซ้ายสองสามครั้ง
ดูเหมือนจะลังเลอยู่บ้าง เธอจึงวางมันลงอีกครั้ง
รออยู่ครู่หนึ่ง เธอก็ยกมีดขึ้น ในที่สุดก็ตัดสินใจได้
กรีดครั้งแรกคมมีดที่แหลมคมกรีดผ่านผิวหนัง เกิดเป็นรอยเลือดยาวได้อย่างง่ายดาย
กรีดครั้งที่สองหยดเลือดก็เริ่มไหลทะลักออกมา
ในขณะที่กำลังจะกรีดครั้งที่สาม เธอหยุดชะงัก แล้วโยนมีดทิ้งไปทันที
เธอได้ยินเสียงพึมพำของตัวเอง “ไม่ใช่ฉัน นี่ไม่ใช่ฉัน คุณรีบไปเถอะ”
ในชั่วพริบตาหนิงหนิงก็เห็นว่าเสื้อผ้าบนตัวของเธอกลับกลายเป็นชุดกระโปรงสีดำอีกครั้ง
ราวกับความฝัน
แต่ว่าเธอยังคงสวมชุดนอนลายหมีอยู่
มีดที่ถูกขว้างทิ้งไปปรากฏขึ้น
