มาจากหน้าจอพวกนายหรอก]
[เดี๋ยวนะ ผีตัวนี้มาจากไหน? ไม่ใช่ผีในวิลล่าใช่ไหม?]
[เจียงฉือซิงกลัวจนจะตายอยู่แล้ว ดูเขาสิ]
[กรี๊ดดด ใครช่วยหน่อย ซิงซิงจะทำยังไงดี!]
[สมน้ำหน้าเขาแล้ว!]
ในห้องไลฟ์สดกำลังคึกคัก
แต่สถานการณ์ในที่เกิดเหตุนั้นตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง
ท่ามกลางความเงียบสงัด เสียงใสไพเราะของผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังขึ้น เสียงนั้นเต็มไปด้วยความสงสัย “ทำไมถึงไม่พูดอะไรเลยล่ะ ไม่ใช่คุณเองหรอกเหรอที่บอกให้นาน่ามาหา?”
เป็นหนิงหนิง
เจียงฉือซิงหันขวับไปมองเธอ หนิงหนิงนั่งอย่างนิ่งสงบอยู่บนโซฟาสวมชุดเดรสสีดำ ยังคงดูสง่างามเหมือนเช่นเคย
ข้าง ๆ เธอคือหนิงเหนียน เขามีสีหน้าเรียบเฉยเช่นเดียวกับหนิงหนิง
ราวกับว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในห้องนั่งเล่นนี้ พวกเขาทั้งสองไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย ราวกับเป็นเพียงผู้สังเกตการณ์โดยสมบูรณ์
หนิงหนิงโบกพัดเบา ๆ “ทำไมถึงตกใจขนาดนี้ล่ะ ก็นาน่าเป็นคนที่พวกคุณเชิญมาเองนี่นา”
เจียงเจินร่างกายสั่นเทา เธอนึกถึงคำว่า ‘พวกเรา’ ที่หนิงหนิงพูดตรงบันได
ในตอนนั้นผีสาวตนนี้ก็ยืนอยู่ข้าง ๆ เธอ
เป็นเธอเองที่เชิญมา เป็นเธอเองที่พาผีสาวเข้ามาในงานเลี้ยงนี้
เจียงเจินพูดเสียงสั่น “ทำไมเธอไม่พูดให้ชัดเจน นี่มันหลอกลวงกันชัด ๆ”
“ฉันคุยกับนาน่าตลอดเวลานะ แต่พวกคุณก็หัวเราะเยาะฉัน อ้อใช่” หนิงหนิงมองไปที่เจียงฉือซิง “คุณบอกว่าฉันทำไปเพื่อเรียกร้องความสนใจจากคุณ”
ทุกคน…
ท่ามกลางความเงียบงันที่น
