ยังไงกัน?”
เขามองไปที่หน้าจอ ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็ไม่เห็นเงาแม้แต่น้อยรอบตัวหนิงหนิง
โจวเฉิงซื่อพูดด้วยเสียงจริงจัง “รอดูไปก่อน”
รอบตัวหนิงหนิงค่อย ๆ ปรากฏเงาร่างเลือนรางของใครบางคน
โจวเฉิงซื่อหลับตาลงแล้วลืมขึ้นอีกครั้ง เงาร่างนั้นก็ยังไม่หายไป
เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ส่งข้อความหาถึงลู่จีอัน [กำลังดูไลฟ์อยู่เหรอ?]
ลู่จีอันส่งข้อความตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว เห็นได้ชัดว่ากำลังเอาแต่เล่น
[พระจันทร์ไม่นอนฉันก็ไม่นอน : รู้ได้ยังไงว่าฉันกำลังดูไลฟ์อยู่?]
โจวเฉิงซื่อ…
[พระจันทร์ไม่นอนฉันก็ไม่นอน : ฉันกำลังดูหนิงหนิงอยู่ เธอเท่มาก! (สติกเกอร์แมวทำมือรูปหัวใจ)]
โจวเฉิงซื่อ : เห็นที่ข้าง ๆ เธอ…
ข้อความยังพิมพ์ไม่ทันจบ ข้อความจากลู่จีอันก็มาอีก
[พระจันทร์ไม่นอนฉันก็ไม่นอน : คุณก็เห็นใช่ไหม? ผีผู้หญิงที่อยู่ข้าง ๆ เธอน่ากลัวมากเลย แต่หนิงหนิงไม่กลัวเลยสักนิดสมแล้วที่เป็นแม่มดที่ฉันเล็งเอาไว้ (สติกเกอร์แมวเท้าเอว)]
โจวเฉิงซื่อ…
เขาปิดโทรศัพท์มือถือ
รอครู่ใหญ่ก็ไม่เห็นโจวเฉิงซื่อตอบกลับมา ลู่จีอันก็ชินกับเรื่องแบบนี้แล้ว
เขาดูไลฟ์สดต่อไป
ในคอมเมนต์ล้วนด่าหนิงหนิง
ดูแล้วเขารู้สึกโมโหมาก
[แล้วผีผู้หญิงตัวใหญ่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ นั่นพวกคุณมองไม่เห็นหรือไง ขืนยังด่าหนิงหนิงอีกจะให้เธอโผล่เข้าไปในคอมพิวเตอร์ของพวกคุณซะเลย!]
อวี่ซิ่วซิ่วที่กำลังจะเลิกงานและมาส่งเอกสารให้ลู่จีอัน…??
เธอวางเอกสารลงแล้วรีบ
