นจะไม่ด่าเธอเลย]
[ถ้าไม่มีใครพูด ฉันจะพูดละกัน จริง ๆ แล้วหนิงหนิงคงไม่ได้คิดกับเหนียนเหนียนเป็นน้องชายหรอก]
[ไม่ต้องพูดก็รู้ ในใจเธอคงมีแต่เจียงฉือซิงที่เป็นน้องชาย แถมยังคิดว่าตัวเองเป็น
คุณหนูตระกูลเจียงอีกต่างหาก]
[ใช่ ช่วงนี้เจียงฉือซิงไม่อยู่ที่วิลล่า เธอเลยเงียบไปเลย]
[คืนนี้คอยดูเถอะ เธอต้องเป็นบ้าแน่ ๆ]
[หวังว่าหนิงเหนียนจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวนะ ปล่อยให้พวกเขาเล่นกันไปเถอะ]
[พี่หนิงเหนียนตั้งสติหน่อยสิ!]
พวกเธอเห็นแก่หนิงเหนียน ถึงไม่ได้เรียกหนิงหนิงว่าของปลอม แต่ตอนนี้พวกเธอแทบจะทนไม่ไหวแล้ว
ฟ้าใกล้มืดแล้ว หนิงหนิงได้ยินเสียงจี๋เสี่ยวเสี่ยวกับจี๋ซางคุยกันอยู่ชั้นล่าง
“สวยจังเลย!”
“พวกเราจะเตรียมของขวัญกันดีไหม?”
“ไม่ต้องหรอก ไม่ใช่วันเกิดนี่”
“ดูสิ อาหารทะเลเยอะแยะเลย!”
พวกเขารู้สึกตื่นเต้นอยู่บ้าง
วาเซียกระโดดผ่านหน้าต่างเข้ามา แล้วกระโจนเข้าหาหนิงหนิงทันที
“วันนี้เหนื่อยจะแย่แล้ว!”
วาเซียส่งเสียงเมี๊ยว ๆ เล่าเรื่องราวที่เจอมาวันนี้ให้หนิงหนิงฟัง
วันนี้มันไปมาหลายที่มาก
มันเกือบจะถูกคนจำได้เสียด้วย
ไม่ใช่ แฟนคลับต่างหาก มันเกือบจะถูกแฟนคลับจำได้แล้ว
ใช่แล้ว วาเซียนึกถึงเรื่องสำคัญขึ้นมาได้
“แขนของหนิงเหนียนบาดเจ็บนี่!”
หนิงเหนียนไม่สามารถทำอาหารให้ได้อีกแล้ว
หนิงหนิงพยักหน้า เธอรู้เรื่องนี้แล้ว
รู้ตั้งแต่ตอนเที่ยง
แค่ไม่รู้ว่าทำไมตอนที่เธอถาม หนิงเหนียนถึงไม่ยอมพูดอะไรเลย
